บทที่ 212

จื่ออันเพียงแต่โค้งคำนับและขมวดคิ้ว โดยไม่แสดงสีหน้าท่าทางใด ๆ ในสายตาขององค์รัชทายาท เขาคิดว่าจื่ออันกำลังกลัว

“นี่เป็นคำสั่งของข้า” มู่หรงจ้วงจ้วงมองดูฮูหยินหลิงหลงอย่างเย็นชา “พวกเจ้าเพิ่งผลักหยวนซื่อให้ร่วงลงมาจากรถม้า จนนางได้รับบาดเจ็บสาหัส ข้าต้องการฟังคำอธิบายของพวกเจ้า เหตุใดถึงขาดสติยั้งคิดทำร้ายหยวนซื่อเช่นนั้น"

ฮูหยินหลิงหลงเตรียมข้ออ้างไว้ตั้งนานแล้ว และกำลังจากเปิดปากพูด แต่จื่ออันกลับก้าวมาข้างหน้าในทันที แล้วกระชากผมของนางลากไปที่ประตู

จื่ออันลงมือทันที แม้แต่มู่หรงจ้วงจ้วงก็คาดไม่ถึง ฮูหยินหลิงหลงอกสั่นขวัญแขวน ออกแรงทั้งหมดดันขาตนเองขึ้นมา มือทั้งสองก็คว้าตัวจื่ออันไว้ นางรู้สึกเจ็บปวดที่หนังศีรษะอย่างรุนแรง ปวดเสียจนร้องโหยหวนออกมา

เมื่อสติของเซี่ยหว่านเอ๋อกลับคืนมา นางก็กระโดดขึ้นจากพื้นและรีบเดินไปอย่างโกรธแค้น "เซี่ยจื่ออัน เจ้ากล้าดีอย่างไร รีบปล่อยท่านแม่ของข้าเดี๋ยวนี้นะ"

องค์รัชทายาทก็ตะโกนสั่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า ให้องครักษ์หยุดนาง

จื่ออันถูกทหารองครักษ์หยุดไว้ แต่ก็ยังคงไม่ปล่อยมือ กระชากผมของฮูหยินหลิงหลงอย่างเต็มแรง ใบหน้าแลดูโหดร้ายเสียจนทำให้องครักษ์รู้สึกหวาดกลัว

“จับนางไว้!” องค์รัชทายาทขึ้นเสียง

ทหารองครักษ์ชักดาบออกมามุ่งไปที่เซี่ยจื่ออัน ใบหน้าของมู่หรงจ้วงจ้วงเคร่งขรึมขึ้นมา "ใครกล้าทำร้ายว่าที่พระชายาของผู้สำเร็จราชการแทนองค์จักรพรรดิ ข้าจะตัดหัวของมันผู้นั้นเสีย"

คำว่า ว่าที่พระชายาของผู้สำเร็จราชการแทนองค์จักรพรรดิทำให้ทหารองครักษ์ตกใจ คนขององค์รัชทายาทก็มองไปที่เขา แล้วก็มองไปที่มู่หรงจ้วงจ้วง ไม่กล้าลงมือไปชั่วขณะ

องค์รัชทายาทโกรธมาก "เสด็จย่าต้องการจะมีปัญหากับข้าใช่หรือไม่? ทำร้ายแม่พระชายาของกระหม่อมในอนาคต ท่านลืมไปแล้วหรือว่าตนเองก็เป็นเชื้อพระวงศ์ของราชวงศ์?"

มู่หรงจ้วงจ้วงไม่รู้ว่าจื่ออันต้องการทำอันใด แต่ในตอนนี้ ไม่ว่าจื่ออันจะทำอะไร นางก็สนับสนุนทั้งนั้น

ดังนั้นนางจึงสั่งทหารองครักษ์ที่ถือดาบไว้อยู่ "ทุกคนถอยออกมาให้หมด!"