บทที่ 227

หยวนซื่อได้ยินเสียงโมโหพร้อมเสียงเท้าจากไปของนาง มุมปากจึงค่อย ๆ ยกยิ้มขึ้น เพียงแต่รอยยิ้มนั้นดูเศร้าสร้อยยิ่งนัก

หลายปีมานี้ไม่ใช่นางช่วงชิงไม่ชนะเฉินหลิงหลง เพียงแต่คิดว่าหากชายคนนึงต้องช่วงชิงกลับมา จะต้องการไปทำไมกัน？

นางผิดพลาดครั้งใหญ่ ชาตินี้คงจะไม่ให้อภัยตนเองได้อีกแล้ว ควรที่จะนำจื่ออันออกไปจากจวนนี้ตั้งนานแล้ว แต่นางกลับปล่อยให้ตัวเองเสื่อมโทรมไปเรื่อย ๆ บุตรสาวได้ตายจากไปแล้ว นางและเฉินหลิงหลงต่างก็เป็นผู้ร้าย

เฉินหลิงหลงสมควรตาย นางเองก็เช่นกัน

ดังนั้นชีวิตนี้ก็ไม่มีอะไรให้คำนึงถึงแล้ว หากสามารถทำอะไรให้แก่จื่ออันในตอนนี้ได้บ้าง ต่อให้ต้องปลิดชีพตน นางก็จะไม่ลังเล

หลังจากที่ฮูหยินหลิงหลงเดินจากไปแล้วนั้น ฮูหยินผู้เฒ่าก็สั่งให้คนส่งหยวนซื่อกลับไป แต่จื่ออันยืนยันที่จะให้คนนำแม่นมหยางเข้ามา จะต้องเป็นแม่นมหยางที่เป็นคนนำหยวนซื่อกลับไป

ฮููเฒ่าก็มิได้ทำให้นางลำบากใจแต่อย่างใด สั่งให้คนไปเชิญแม่นมหยางมา

แม่นมหยางเมื่อพบว่าจื่ออันกลับมา พร้อมเห็นว่าหยวนซื่อสูญเสียการมองเห็น จึงรู้ได้ทันทีว่าระหว่างทางนี้จะต้องเกิดเรื่องขึ้นมากมาย นางไม่ได้เอ่ยถามอันใดออกมา เพียงแต่ทำตามคำของจื่ออันนำหยวนซื่อกลับไป

ฮูหยินผู้เฒ่าไล่คนรับใช้ออกไป เหลือเพียงมหาเสนาบดีเซี่ย และป้าหลานอวี่ไว้ในห้องโถงเท่านั้น

ประตูใหญ่ปิดลง แสงไฟที่กะพริบอยู่ในห้องก็สว่างขึ้น เงาของจื่ออันสะท้อนบนผนัง ร่างเล็ก ๆ สะท้อนแสงบนผนังราววกับสัตว์ประหลาด