บทที่ 231

เขายังคงปอกเปลือกลูกแพร์ต่อไป และกล่าว "เพราะนั่นไม่ใช่ของเสด็จแม่"

เขาเงยหน้าขึ้น โดยที่บนใบหน้าของเขาเปื้อนไปด้วยคราบเลือด เขาเงยคางที่มีเคราสีดำขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าที่ซีดขาวแลดูหนักแน่น

นางเอื้อมมือไปเช็ดเลือดบนใบหน้าของเขา เลือดได้แห้งไปแล้ว เช็ดยังไงก็เช็ดไม่ออก มันเป็นเลือดของศัตรูที่เหลือทิ้งไว้บนใบหน้าของเขา

นางเช็ดมันสองสามครั้ง แล้วจึงวางมือลงเพราะไร้ประโยชน์ และมองดูลูกแพร์ในมือของเขา หลังจากที่เขาปลอกเปลือกออก ก็ได้ใช้มีดผ่ามันออกเป็นสองซีก ยื่นครึ่งหนึ่งให้นาง "อากาศร้อนนัก ทานลูกแพร์เพื่อดับกระหายเสียหน่อยเถิด"

มือของนางสั่นอย่างรุนแรงมากยิ่งขึ้น จ้องมาที่เขา ใบหน้าของเขาขาวซีดเผือดราวกับคนตาย

นางแทบจะแยกไม่ออกเลยว่านั่นคือความฝันหรือว่าความจริง และนางก็รู้สึกกลัวมาก เลยลุกขึ้นไปหาป้าซือจู

ป้าซือจูที่อยู่ข้างหลัง ได้มองไปที่มู่หรงเจี๋ย "ท่านอ๋องไท่เฟยไม่ชอบทานลูกแพร์เพคะ"

“ทานสักหน่อยก็ดี เสด็จแม่กำลังโกรธมาก และลูกแพร์จะช่วยดับความโกรธของเสด็จแม่ได้ ถือว่าเป็นยาที่ดีสำหรับท่าน” มู่หรงเจี๋ยกัดอีกครึ่งซีกที่เหลือ และน้ำลูกแพร์ก็ได้กระเด็นมาตกลงบนหลังมือของไท่เฟย

นางรู้สึกเจ็บปวดราวกับถูกเปลวไฟแผดเผา แล้วนางก็หยิบลูกแพร์อีกครึ่งซีกปาออกไปในทันที "ไม่ ข้าไม่กิน ข้าไม่กิน!"

นางยืนขึ้นมาในทันทีและตะโกนด้วยความเจ็บปวด "ซือจู พยุงข้าเข้าไปด้านใน ข้าเหนื่อยแล้ว"

ป้าซือจูก้าวไปข้างหน้าเพื่อช่วยพยุงนาง จากนั้นก็มองไปที่มู่หรงเจี๋ย อยากพูดช่วยไท่เฟยสักสองสามคำ แต่เมื่อนางสัมผัสได้ถึงดวงตาที่แสนเย็นชาของมู่หรงเจี๋ยแล้ว นางก็เลยไม่เอ่ยคำพูดนั้นออกมา

แม่ลูกแบ่งลูกแพร์ แม่ลูกแตกหักกัน!

นี่ไม่ใช่เพราะท่านอ๋องสร้างเรื่องขึ้นมา แต่เป็นกุ้ยไท่เฟยที่สร้างเรื่อง

ไท่เฟยเดินเร็วมาก แม้ว่าป้าซือจูจะช่วยพยุงนาง แต่ในท้ายที่สุดนางก็ดึงตัวป้าซือจูออกไป ราวกับว่ามีวิญญาณชั่วร้ายกำลังไล่ตามนางมาอยู่ข้างหลัง

เมื่อนางเข้ามาในห้อง นางก็หยิบกาน้ำชาขึ้นมาแล้วก็กระแทกมันลงกับพื้น หายใจรุนแรง แม้แต่เส้นเลือดยังปูดปูนขึ้นมาให้เห็นอย่างชัดเจน ดวงตาถลึง จนทำให้ป้าซือจูรู้สึกหวาดกลัวเมื่อมองดูมัน