บทที่ 238

ชู่อวี่เหลือบมองแม่นมหยางอย่างโกรธเคือง “เจ้าค่ะ!”

ตั้งแต่เรื่องของเฉินเอ้อครั้งที่แล้ว คุณหนูใหญ่ก็คอยระวังตัวจากนางมาโดยตลอด นางบอกกับเซี่ยฉวนผู้ที่ดูแลจจวนอยู่หลายครั้งว่า ต้องการย้ายออกไป แต่เขากลับไม่ตอบสนองต่อคำขอของนาง

นางอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้แล้ว ฮูหยินผู้เฒ่าไม่ชอบคุณหนูใหญ่มากขึ้นเรื่อย ๆ อยู่ที่เรือนเซี่ยจือหยวนแห่งนี้ จะไม่มีวันลืมตาอ้าปากได้

เมื่อจื่ออันพาเสี่ยวซุนไปที่สนามหญ้าที่ฮูหยินผู้เฒ่าอยู่ ก็เห็นเด็ก ๆ หลายคนที่มาจากจากครอบครัวของอาสอง และหลิวซื่ออาสะใภ้รองก็เป็นคนพาพวกเขามาคำนับฮูหยินผู้เฒ่า

ฮูหยินผู้เฒ่ายังคงแต่งตัวอยู่ในเรือน และคนที่มาคำนับต่างอยู่ในสนามหญ้า ท่านอารองกับมหาเสนายดีเซี่ยก็กำลังพูดคุยกันอยู่ที่ต้นกล้วย โดยที่ทั้งสองคนยืนหันหลังกันอยู่

เมื่อเห็นหลิวซื่อ จื่ออันก็นึกสิ่งที่แม่นมหยางบอก หลิวซื่อมีความสัมพันธ์กับเฉินเอ้อจริงหรือ?

วันนี้ชุดของหลิวซื่อดูโดดเด่นมาก แม้ว่านางจะอายุสามสิบปีแล้ว แต่ก็ยังมีเสน่ห์อยู่

ชุดผ้าไหมสีแดงโกเมนและผ้าซาตินพันรอบร่างกายที่อวบเล็กน้อยของนาง ใบหน้าที่ได้รับการดูแลอย่างดีและไม่มีริ้วรอยใด ๆ นางกำลังพูดคุยกับฮูหยินหลิงหลง และเมื่อทั้งสองยืนอยู่ด้วยกัน จะเห็นได้ชัดว่านางดูดีฮูหยินหลิงหลงเสียอีก

แน่นอนว่า ฮูหยินหลิงหลงในตอนนี้ได้รับบาดเจ็บอยู่ หน้าซีดขาว มีแป้งจำนวนมากปกปิดที่ใบหน้าที่ไร้สีเลือดของนาง และตัวนางค่อนข้างเล็กและไม่สูงนัก ไม่ใช่คนที่โดดเด่นอะไร และหลายปีมานี้ก็ไม่ได้มีผลงานอะไรเลย ดังนั้นแม้ว่าบนศีรษะของนางจะประดับไปด้วยไข่มุกเลอค่า แต่ก็ยังปกปิดความเป็นเศรษฐีใหม่ของนางไม่ได้

หลิวซื่อกับและฮูหยินหลิงหลงเข้ากันได้ดีมาก และหลิวซื่อก็ยังชอบพูดคุยกับฮูหยินหลิงหลงมากเช่นกัน เพราะว่าภูมิหลังของฮูหยินหลิงหลงก็ไม่ได้ดีอะไร เวลานางอยู่ด้วยจึงทำให้ตนเองรู้สึกเหนือกว่า

ภูมิหลังของหลิวซื่อสำหรับทุกคนแล้ว คือบุตรสาวจากตระกูลที่มีชื่อเสียง ดังนั้นแน่นอนว่านางจะไม่จงใจแสดงความเหนือกว่าต่อหน้าฮูหยินหลิงหลง เพียงแสร้งทำเป็นพี่น้องที่แสนดีกับนางเท่านั้น นางจงใจเดินไปกับฮูหยินหลิงหลง กดนางให้ต่ำกว่าด้วยรูปลักษณ์และคุณสมบัติของนาง

นางทำไปเพื่อทดแทนการที่สามีของนางมีตำแหน่งเป็นแค่รองเจ้ากรมอาญา ไม่เหมือนสามีของฮูหยินหลิงหลงที่เป็นถึงมหาเสนาบดีของราชสำนัก