บทที่ 241

จื่ออันเอ่ยออกมา "ป้าหลานยู่มิจำเป็นต้องไป ถึงไปก็เชิญไม่ได้หรอก ข้าได้สั่งแม่นมหยางแล้ว วันนี้ท่านแม่จะไม่ไปที่ใดทั้งสิ้น นางแค่ต้องการจะพักผ่อนอยู่ในห้อง"

หากเป็นเยี่ยงนี้ในอดีตแล้ว ท่านแม่จะออกหรือไม่ออกจากห้อง ก็มิมีผู้ใดใส่ใจ วันนี้ยืนกรานที่จะให้นางออกมา มิใช่มีแผนการอะไรรออยู่รึ?

แผนการดี ๆ เช่นนี้ จักต้องมีการแสดงเกิดขึ้น แต่ผู้ที่คอยกำกับนี้ มิอาจจะเป็นฮูหยินผู้เฒ่าได้ จะต้องเป็นนางเท่านั้น

ฮูหยินผู้เฒ่าหรี่ตาจ้องมองไปที่จื่ออัน "ทำไม วันนี้เจ้าจะมายั่วโมโหข้ารึ?"

จื่ออันเผยรอยยิ้ม "จื่ออันมิใช่ทำตามคำขอของฮูหยินผู้เฒ่า เพื่อมาอวยพรวันเกิดให้แก่ฮูหยินผู้เฒ่ามิใช่หรือ? เมื่อครู่จื่ออันก็อวยพรให้ฮูหยินผู้เฒ่าอายุยืน อายุยืนเป็นร้อยปี"

"เป็นถึงนายหญิงของจวน วันนี้มีแขกมากมาย นางกลับไม่ปรากฏตัวออกมา?" ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยออกมาด้วยอารมณ์โกรธ

จื่ออันมองไปยังหลิวซื่อ "เหล่าเด็ก ๆ ในบ้านท่านลุงรอง ก็มิได้มามิใช่หรือ? แม้แต่อนุภรรยาของท่านลุงรองก็ได้หามาไม่"

"หยิ่งยโสซะจริง" หลิวซื่อเมื่อได้ยินคำนี้แล้ว ดวงตาเบิกกว้างพร้อมทั้งกล่าวด้วยความโกรธว่า "พวกนางล้วนเป็นอนุภรรยา ลูก ๆ เป็นลูกอนุภรรยา จะมาเทียบกับแม่ของเจ้าได้เยี่ยงไร? นอกซะจากเจ้าต้องการจะบอกว่าแม่ของเจ้าจริง ๆ แล้วก็คือนุภรรยา? ไม่ผิดหรอก นางไม่ออกมาตอนนี้ก็เพราะว่านางเปรียบได้แม้กระทั่งอนุภรรยา เป็นเพราะนางทำตนเอง"

นางคิดว่าใช้วิธีการนี้สร้างความอัปยศอดสูให้แก่จื่ออันแล้วจะทำให้จื่ออันรู้สึกอับอาย เป็นถึงฮูหยินและบุตรสายตรงกลับถูกผู้อื่นเหยียดหยามเปรียบกับอนุภรรยา ช่างเป็นความอัปยศอันยิ่งใหญ่

แต่จื่ออันกลับเผยรอยยิ้ม "ตำแหน่งของท่านแม่ข้าอยู่ในจวนแห่งนี้ เปรียบได้ดั่งอนุภรรยาหรือไม่? แม้แต่อนุภรรยาก็มิอาจเปรียบได้ ทาสรับใช้ทั้งหลายล้วนสามารถขี่บนศีรษะของนาง กลั่นแกล้งนางได้ นีjเป็นวิธีปฎิบัติของจวนมหาเสนาบดี พวกท่านมิใช่คุ้นเคยกันมานานแล้วรึ? ทำไมต้องเอะอะโวยวายกันใหญ่โตเยี่ยงนี้? "

"เจ้ามันนางแพศยา!" หลิวซื่อเอ่ยดูถูก