บทที่ 256

เดิมทีดูจากสีหน้าเหล่าไท่จวินแล้วคิดว่านางจะดุเฉินหลิวหลิ่วที่กล่าววาจาหยาบคายออกมา กลับนึกไม่ถึงว่านางจะพูดอย่างเย็นเยียบ “เหตุใดข้าต้องละอาย ไม่ใช่ฮูหยินของข้าเสียหน่อย"

สายตาที่ค่อนข้างจะเย็นชาของนางกวาดมองไปบนใบหน้าของจื่ออัน และจื่ออันก็รู้ว่าเรื่องนี้ไม่อาจปิดบังเหล่าไท่จวินได้ ครั้งนี้แม้ว่านางจะไม่ได้ตั้งใจก็ตาม แต่นางก็ได้ดึงเฉินหลิวหลิ่วมาเป็นพยานแล้ว ซึ่งถือได้ว่าเป็นการใช้ประโยชน์จากหลิวหลิ่ว

ใบหน้าของเหล่าไท่จวินแลดูฉุนเฉียวเล็กน้อย เพราะว่านางมองออก

เพียงแต่ว่าเหล่าไท่จวินไม่ได้ต่อต้านจื่ออันซะทีเดียว ตามหลักแล้วก็เป็นเพราะเหล่าฟูเหริน

หากนางคาดเดาไม่ผิดล่ะก็ ตามที่เหล่าไท่จวินได้พูดที่บริเวณด้านหน้าสวนดอกไม้ก่อนหน้านี้ก็พอจะสรุปได้ว่า เนื้อเรื่องเดิมก็คือ น่าจะเจอหยวนซื่อกับเฉินเอ้อร์ที่นี่ ซึ่งวันนี้ก็เป็นงานเลี้ยงฉลองวันเกิด ดังนั้นฉากจบสำคัญก็เลยอยู่ที่นี่

ใช้เรื่องการฉลองวันเกิดเพื่อเชิญทุกคนให้มาที่นี่ แต่ทั้งหมดมันก็เป็นเพียงข้ออ้างเท่านั้น แม้ว่าผู้คนในเมืองหลวงจะยุ่งมาก แต่ว่าคนที่จำได้ว่าเหล่าฟูเหรินไม่ได้เกิดในช่วงฤดูร้อนก็มีไม่น้อยเลยทีเดียว

เหล่าไท่จวินเกลียดการที่ต่างฝ่ายต่างพยายามหลอกลวงซึ่งกันไปมา ดังนั้นนางจึงลาออกจากงานราชการไป นึกไม่ถึงว่าออกมาอยู่ในที่ส่วนตัวของตนเองแล้ว แต่ก็ยังถูกผู้อื่นหลอกใช้ได้อีก และยิ่งเป็นเรื่องอื้อฉาวที่ยุ่งเหยิงนี้ด้วยแล้ว นางที่เป็นคนเที่ยงตรงจะอดทนได้เช่นไร?

ด้วยเหตุนี้จึงได้พูดจาเย็นชาออกมา ซึ่งคำพูดนี้ก็เป็นการเหน็บแนมฮูหยินผู้เฒ่ากับมหาเสนาบดีเซี่ย

ใครก็ฟังออก!