บทที่ 258

ป้าชุ่ยยู่ยังไม่ฟื้นขึ้นมา ดังนั้นจึงไม่สามารถกล่าวหาแม่นมหยางได้ มันทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าหงุดหงิดมาก "เจ้าพวกไร้ค่า เอาซุปล้างพิษกรอกลงปากไปอีก"

กรอกซุปลงไปเพิ่มอีกสองถ้วยแล้ว แต่ไม่เกิดผลอะไร ลมหายใจของนางยิ่งอ่อนลงไปทุกที

มีคนในที่เกิดเหตุแนะนำขึ้นมาว่า เซี่ยจื่ออันรู้ทักษะทางการแพทย์ไม่ใช่หรือ? ทำไมถึงไม่ให้นางรักษาป้าชุ่ยยู่?

แต่ฮูหยินผู้เฒ่าไม่อนุญาต นางคิดว่าหากให้เซี่ยจื่ออันรักษาให้ป้าชุ่ยยู่ ผลลัพธ์ที่ได้จะมีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น นั่นก็คือความตาย!

เซี่ยจื่ออันหญิงสาวที่มีพิษสงเช่นนี้คงจะไม่ยอมปล่อยคนข้างกายของนางไปอย่างง่ายดายเป็นแน่

เมื่อหมอมาถึง ป้าชุยยู่ยังคงมีลมหายใจอยู่ โชคของนางยังดีที่หมอบังเอิญเอายารักษาพิษงูมาด้วย ถึงแม้งูที่กัดจะเป็นงูพิษ แต่พิษไม่ได้รุนแรงมากนัก ยังสามารถช่วยชีวิตได้อยู่ เพียงแต่นางอาจฟื้นขึ้นมาช้าสักหน่อย

มหาเสนาบดีเซี่ยไม่พอใจที่หมอจะรักษาป้าซุ่ยยู่ก่อน เพราะเขาต้องการให้หมอรีบยืนยันว่ากลิ่นที่อยู่ภายในห้องนี้ใช่กลิ่นของกระดังงาหรือไม่

อย่างที่ทราบกันดีว่าเมื่อผงกระดังงาถูกเผาแล้วจะทำให้เกิดความอุ่นขึ้น ตราบใดที่หมอยืนยันว่ากลิ่นในห้องนี้เป็นกลิ่นกระดังงา ก็ไม่จำเป็นต้องมีข้อแก้ตัวอะไรมากมาย

เซี่ยฉวนเข้าไปข้างในและหยิบเครื่องเทศที่เผาแล้วออกมาแล้ววางไว้ต่อหน้าหมอ “ท่านหมอ ท่านช่วยดูหน่อยว่านี่มันเป็นเครื่องเทศชนิดไหนกัน?”

หมอบี้ขี้เถ้าดูเล็กน้อย นวดคลึงเบา ๆ แล้วถูบนฝ่ามือ เมื่อถูไปพอสมควรแล้ว ก็เอามาที่บริเวณใต้จมูกและสูดดมกลิ่น

ทุกคนมองมาที่เขา โดยเฉพาะเฉินเอ้อร์และหลิวซื่อที่ดวงตาของพวกเขาแทบจะหลุดออกมา

จื่ออันยืนอยู่ข้าง ๆ เฉินหลิวหลิ่วด้วยท่าทางที่สบายเป็นอย่างยิ่ง ใบหน้าของหยวนซื่อไม่ได้แสดงความรู้สึกใด ๆ ปล่อยให้แม่นมหยางช่วยพยุงนางไว้ และฟังการเคลื่อนไหวโดยรอบ