บทที่ 264

แม่นมหยางยิ้มเย้ยหยัน “ช่างเป็นคนที่ไร้ยางอาย ไม่มีใครเทียบได้เสียจริง!”

หยวนซื่อหันไปทางจื่ออัน "จื่ออัน เจ้าคิดว่าเขาจะทำอย่างไรต่อไป?"

จื่ออันจัดศีรษะของหยวนซื่อให้ตรง และกระซิบ "จู่ ๆ ก็เสียลูกไปสองคน อีกทั้งยังผิดหวังกับเฉินหลิงหลงอย่างมาก ท่านแม่คิดว่าเขาจะทำเช่นไรเล่า?"

หยวนซื่อยิ้มแล้วยิ้มอีกแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

เซี่ยหว่านเอ๋อที่ถูกขังไว้ รู้สึกหวาดกลัวเป็นอย่างมาก ที่คนพวกนั้นพูดมาทั้งหมดเป็นเรื่องจริงหรือไม่? นางไม่ใช่บุตรีของจวนมหาเสนาบดีเหรอ?

แล้วเฉินเอ้อร์ผู้นั้น...

ไม่ ไม่ใช่ คนหยาบช้าเช่นนั้นไม่ใช่ท่านพ่อของนาง ไม่ใช่...

นี่ต้องเป็นเซี่ยจื่ออันที่จ้างคนให้สร้างเรื่องเพื่อทำลายชื่อเสียงของนางเป็นแน่ ท่านพ่อของนางคือมหาเสนาบดีของราชสำนัก นางคือบุตรีของจวนมหาเสนาบดี ไม่ใช่ลูกสาวของคนชั้นต่ำอย่างเฉินเอ้อร์

มหาเสนาบดีเซี่ยที่ยืนอยู่นอกประตู ลังเลอยู่เป็นเวลานาน จึงจะยื่นมือออกไปผลักประตูให้เปิดออก

เซี่ยหว่านเอ๋อเงยหน้าขึ้น มีคราบน้ำตาบนใบหน้า นางหวาดกลัวจริง ๆ ถ้าสถานะของนางไม่ใช่บุตรีของจวนมหาเสนาบดีแล้ว นางจะมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่ออะไร?

เมื่อมองไปที่ท่านพ่อที่นางเคารพนับถือ นางก็มองหาความรักความเมตาที่คุ้นเคย แล้วก็ร้องออกมาในทันที "ท่านพ่อ ข้าไม่ใช่ลูกของเฉินเอ้อร์นะ ข้าเป็นลูกของท่าน"