บทที่ 266

มหาเสนาบดีเซี่ยพูดกับเซี่ยหว่านเอ๋อ "หว่านเอ๋อเจ้าออกไปก่อนเถิด ข้ามึคำพูดเพียงไม่กี่คำ ที่จะต้องพูดกับแม่ของเจ้า"

เซี่ยหว่านเอ๋อเหลือบมองไปที่ฮูหยินหลิงหลงด้วยความกังวล นางไม่ได้กลัวว่ามหาเสนาบดีเซี่ยจะทำร้ายแม่ แต่กลัวว่านางจะพูดจาเหลวไหล

“ลูกก็อยากรับฟังอยู่ที่นี่ด้วย" เซี่ยหว่านเอ๋อกล่าว

มหาเสนาบดีเซี่ยเกลี้ยกล่อม “นี่เป็นเรื่องของสามีภรรยา จะให้เจ้าฟังอยู่ข้าง ๆ มันก็คงจะไม่ดี เจ้าออกไปก่อน วางใจเถิด พ่อรับปากเจ้าว่าจะไม่ทำให้นางลำบากใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งแล้ว นางเป็นแม่ของเจ้า"

เซี่ยหว่านเอ๋อเพียงกล่าวว่า "ได้เจ้าค่ะ เช่นนั้นลูกจะออกไปรออยู่ด้านนอก"

ก่อนที่นางจะออกไป ก็ได้มองที่ฮูหยินหลิงหลงด้วยสายตาที่ดุร้าย เพื่อเป็นการเตือนนางว่า อย่าพูดจาเหลวไหลโดยเด็ดขาด

เมื่อสั่งให้คนรับใช้ออกไปแล้ว มหาเสนาบดีเซี่ยก็หันหน้ามองไปที่หน้าต่างทันที และกล่าวอย่างเย็นชา "หากเจ้ายังอยากอยู่ในจวนนี้ต่อไป ก็จงระวังคำพูดของเจ้าเอาไว้ให้ดี"

ฮูหยินหลิงหลงมองเขาอย่างเศร้าสร้อย “หลายปีที่เป็นสามีภรรยากันมา จนถึงบัดนี้แม้กระทั่งมองมายังข้าที่กำลังพูดกับท่าน ก็ไม่ได้เชียวหรือ?

“ข้าไม่อยากรู้สึกขยะแขยงตัวเอง”

“ขยะแขยง?” ฮูหยินหลิงหลงกุมมือที่อก ด้วยท่าทางโศกเศร้าหัวใจแตกสลาย "แต่เมื่อไม่นานมานี้ ท่านยังกอดข้าและบอกรักข้าอยู่เลย ส่วนเรื่องระหว่างข้ากับเฉินเอ้อร์ก็ได้ผ่านมาแล้ว ท่านจำเป็นต้องสนใจเรื่องนี้ด้วยหรือ?"

“หรือเป็นเพราะว่าข้าโกหกท่านเรื่องภาพวาด? แต่ท่านสนใจเรื่องแค่นี้ด้วยหรือ? หยวนฉุ่ยยวี่เป็นผู้ที่มีพรสวรรค์ ผู้คนทั่วหล้าต่างรู้ดี ท่านเย็นชากับนางทรมานนาง เช่นนั้นก็แสดงว่าท่านไม่ได้ให้ความสำคัญกับเรื่องพวกนี้"