บทที่ 269

จื่ออันและจ้วงจ้วงต่างคนต่างมองตาและพูดพร้อมกัน "ไม่เอา ขอบคุณ!"

พี่ชายสิบสองคนนี่มันแนวคิดแบบไหนกัน? แล้วทุกคนก็ยังไม่ได้แต่งงานเช่นนั้นหรือ? จื่ออันรู้สึกได้ในทันทีว่าเฉินหลิวหลิ่วคนนี้น่าจะเป็นบุตรีคนเดียวในตระกูลเฉิน?

นางถามเพื่อหยั่งเชิง "หลิวหลิ่ว แล้วพี่สาวของเจ้าล่ะแต่งงานกันทุกคนหรือยัง?

หลิวหลิ่วมองไปที่นาง “ข้าเป็นผู้หญิงคนเดียวในตระกูล!”

ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง!

มู่หรงจ้วงจ้วงกล่าวกับจื่ออัน “เจ้าอย่าได้ทำให้นางขุ่นเคืองเชียวนะ นางคือลกสาวสุดที่รักคนเดียวในตระกูลเฉิน คนอื่นล้วนเป็นผู้ชาย ใครกล้ารังแกหลิวหลิ่ว แม่ทัพทั้งสิบสองคนของนางคงไม่ล้อเล่นแน่”

แม่ทัพสิบสองคน? ดูเหมือนว่าจำเป็นต้องมีความสัมพันธ์อันดีกับหลิวหลิวแล้วจริง ๆ

จื่ออันคว้าแขนของหลิวหลิ่วไว้ "หลิวหลิ่ว แม่ทัพในตระกูลของเจ้าทุกคนล้วนก็ยังไม่ได้แต่งงานหรือไม่?"

“ยกเว้นพี่สิบสอง คนอื่นก็แต่งกันหมดแล้ว” หลิวหลิ่วกล่าว “เจ้าชอบพี่สิบสองไหม?”

“เรื่องนี้ไม่ใช่ชอบหรือไม่ชอบ แต่ว่าค่อยแนะนำให้ข้ารู้จักวันหลังเถอะ อยากรู้จักพี่ชายของเจ้าทั้งสิบสองคนนั่นแหละ”

“ได้ แต่ยังไงก็เถอะ ข้าไม่ชอบพี่สะใภ้ทั้งสิบเอ็ดคนเลยสักนิด พวกนางก็ไม่ชอบข้า กำจัดพวกนางทิ้งไปหมดดีที่สุด" หลิวหลิ่วกล่าวด้วยท่าทีหม่นหมอง

จ้วงจ้วงจิ้มไปที่หน้าผากของนางเล็กน้อย “พวกนางต้องไม่ชอบเจ้าอยู่แล้ว ทุกคนล้วนมากจากตระกูลที่มีชื่อเสียง เจ้าพูดคุยกับพวกนางพอไม่พอใจก็จะโยนอึใส่พวกนาง แล้วใครเขาจะไปชอบเจ้ากันเล่า? อีกทั้งพี่ชายทั้งสองคนของเจ้าก็ตามใจเจ้ามาก จะไม่ให้พี่สะใภ้ของเจ้าอิจฉาได้อย่างไร?”

หลิวหลิ่วรู้สึกรำคาญเล็กน้อย "ข้ารู้ ข้ากำลังเปลี่ยนแปลงตัวเองอยู่ แต่ว่าพวกนางก็ยังชอบพูดถึงข้าในทางที่ไม่ดีลับหลังอยู่"

“กล้าพูดเหรอ? ข้าไม่เชื่อหรอก!” จ้วงจ้วงพูด “ในตระกูลเฉินของพวกเจ้า เจ้าใหญ่สุด ใครจะกล้าต่อว่าเจ้าจริงหรือไม่?”

“พวกนางพูดลับหลังข้า ขนาดพูดต่อหน้าข้ายังมีเลย แต่พอมีพวกพี่ ๆ และท่านย่าอยู่ด้วย พวกนางก็ไม่กล้าพูด พวกเขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกนางปฏิบัติกับข้าเช่นไรบ้าง พวกนางฉวยโอกาสตอนที่ทุกคนไม่ทันระวังตัว ถ่มน้ำลายใส่ชามของข้า และแอบเหยียบเท้าข้า"