บทที่ 28

องค์รัชทายาทเสด็จมาอย่างไม่เต็มใจ ทรงยืนอยู่ข้างเตียง ฮองเฮายื่นพระหัตถ์และตรัสว่า “เจ้านั่งลง”

องค์รัชทายาทนั่งลงที่ข้างเตียง เหลือบมององค์จักรพรรดิเหลียงด้วยเจตจำนงที่ไม่ดีนัก และกล่าวว่า “ท่านแม่ ท่านพี่ยังอยู่ในอาการโคม่า พูดอะไรไป เขาก็คงจะไม่ได้ยิน”

ฮองเฮามองย้อนกลับไปที่คำพูดของหยวนพ่าน “เขาฟื้นคืนสู่สภาพเดิมแล้ว ไม่เป็นไรแล้วไม่ใช่เหรอ?”

หยวนพ่านกล่าวด้วยสีหน้าหนักใจว่า “ฮองเฮา ฝ่าพระบาททรงฟื้นคืนสู่สภาพเดิมแล้ว แต่สถานการณ์ยังไม่เป็นไปในเชิงบวก”

เสียงของฮองเฮาสั่นเล็กน้อย “เจ้าหมายความว่า เขายังไม่ฟื้นจากความตายเหรอ?”

หยวนพ่านเงียบไปครู่หนึ่งและกล่าวว่า “ข้าน้อยมิบังอาจ”

ไหล่ของฮองเฮาร่วงหล่น ใบหน้าที่เหนื่อยล้าของเธอก็ดูเหมือนหลายอายุสิบปีในทันที มือที่สั่นเทาของเธอลูบใบหน้าขององค์จักรพรรดิเหลียง น้ำตาในดวงตาของเธอเปียกจนแห้ง แต่แสร้งทำเป็นเข้มแข็งเงยหน้าขึ้น ผู้คนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้าเมื่อเห็น

ภายใต้การรักษาของหมอหลวงขององค์จักรพรรดินั้น ทำให้จื่ออานได้ตื่นขึ้น แต่เธอก็ยังอ่อนแอและเวียนหัวอยู่มาก

หลังจากลืมตาก็เห็นดวงตาคมคู่หนึ่งเหมือนเหยี่ยว เธอสะดุ้งตื่น อยากลุกขึ้นนั่ง แต่ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์กล่าวเบา ๆ ว่า “นอนลงเถิด”

สองคำง่าย ๆ แต่มีความสง่างามอย่างไม่ต้องสงสัย

“ขอบพระทัยท่านอ๋อง!” เสียงของจื่ออานเหนื่อยและแหบแห้ง แข็งทื่อราวกับถูกบีบออกมาจากสำลี

ผู้สำเร็จราชการแทนองค์จักรพรรดิมู่หรงเจี๋ยมองไปที่หมอหลวง และถามว่า “นางเป็นอย่างไรบ้าง?”

ทันทีที่หมอหลวงของจักรพรรดิสั่งใบสั่งยา เขาก็ได้ยินคำถามของผู้สำเร็จราชการแทนองค์จักรพรรดิ เขาก็รีบวางปากกา และตอบว่า “ทูลท่านอ๋อง คุณหนูใหญ่ถูกวางยาพิษ และซ้ำยังถูกทรมานอีก นอกจากนี้ ร่างกายของนางก็หนาวเย็นโดยเนื้อแท้ สามารถดำรงอยู่ได้ในปัจจุบันนี้ก็เป็นปาฏิหาริย์มากแล้ว”