บทที่​ 282

เป็นไปไม่ได้​ หากเป็นความจริง ท่านพ่อไม่มีทางที่จะเก็บนางไว้ในจวน

นางไม่กล้าที่จะคิด​ หากเป็นความจริงแล้ว​ นางเป็นเพียงบุตรสาวของเฉินเอ้อร์ แล้วนางจะมีคุณสมบัติใดที่จะเป็นพระชายาขององค์​รัชทายาท?

ส่งผลให้ภายในใจนางประหม่ากลัว​ นางอยู่ที่ห้องหนังสือรอมหาเสนาบดีเซี่ยกลับมา

มหาเสนาบดีเซี่ยเย็นย่ำแล้วถึงได้กลับมา เข้ามาในจวนจึงได้ยินเซี่ยฉวนรายงานว่าเซี่ยหว่านเอ๋อรอเขาอยู่ทั้งบ่ายแล้ว เขาขมวดคิ้ว “ได้บอกหรือไม่ว่ามีเรื่องอันใด?”

“ไม่ขอรับ เพียงแต่ว่าฮูหยินผู้เฒ่าได้เรียกนางเข้าไป จากนั้นนางจึงไปยังสวนดอกไม้ด้านหลังพบกับฮูหยินหลิงหลง จากสวนดอกไม้ด้านหลังกลับมาก็อยู่ที่ประตูห้องหนังสือรอนายท่านกลับมาตลอด” เซี่ยฉวนเอ่ยตอบกลับ

มหาเสนาบดีเซี่ยได้ฟังคำนี้แล้ว ภายในใจก็ล่วงรู้ได้

“เรือนเซี่ยจื่อหย่วนช่วงนี้มีความเคลื่อนไหวอะไรหรือไม่?” มหาเสนาบดีเซี่ยเอ่ยถามต่อ

“ไม่มีขอรับ คุณหนูใหญ่ออกจากจวนแต่เช้าทุกวันกลับเย็นทุกวัน ไปยังจวนอ๋องเหลียง แล้วจึงไปยังจวนของผู้สำเร็จราชการแทนองค์จักรพรรดิ หลานสาวของเฉินไท่จวิน เฉินหลิวหลิ่วก็มายังเรือนเซี่ยจื่อหย่วนทุกวันขอรับ”

“ไม่ได้ก่อเรื่องอันใด?” มหาเสนาบดีเซี่ยรู้สึกว่าเซี่ยจื่ออันผิดแปลกไป นางโกรธเกลียดตนมาก ทำไมถึงได้ยังไม่ลงมือ?

“ไม่มีขอรับ คุณหนูรองออกคำสั่งมิให้จัดหาอาหารเครื่องดื่ม ค่าใช้จ่ายให้แก่เรือนเซี่ยจื่อหย่วน ก็ไม่มีผู้ใดเอ่ยอันใดออกมา”

มหาเสนาบดีเซี่ยตกใจ “มีเรื่องเช่นนี้ด้วยรึ?”

“ขอรับ เรื่องนี้เป็นคุณหนูรองที่ออกคำสั่งด้วยตนเองขอรับ”