บทที่ 289

มู่หรงเจี๋ยมีท่าทีที่เปลี่ยนไป "เกิดอะไรขึ้น?"

ทหารองครักษ์กล่าวตอบ "ไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ พอใต้เท้าหนี่กลับถึงจวนก็สลบไป แล้วบ่าวรับใช้ของเขาก็รีบพยุงตัวพาไปหาท่านหมอเซี่ย"

เซี่ยจื่ออันหรือหมอเซี่ย ในตอนนี้ดูเหมือนว่าจะเป็นหมอที่พักอยู่ในจวนอ๋อง ช่วงที่นางอยู่ที่นี่ ใครที่ไม่สบายก็ล้วนมาให้นางรักษากันทั้งนั้น

“พยุงเขาเข้ามาในห้องด้านข้าง!” มู่หรงเจี๋ยมองไปที่ใบหน้าซีดเซียวของหนี่หรงแล้วออกคำสั่ง

ซูชิงก็เดินออกมาเช่นกัน เมื่อเห็นสภาพของหนี่หรง เขาก็โยนไม้กวาดไปที่ประตูในทันที แล้วจึงก้าวไปข้างหน้าเพื่อช่วยพยุงเขา

จื่ออันรีบวิ่งไปข้างนอกเพื่อหยิบกล่องยา ทว่ามู่หรงเจี๋ยก็ดึงตัวเธอไว้ และสั่งให้เด็กรับใช้ที่อยู่ที่ประตู "ไปหยิบกล่องยาของหมอเซี่ยมา"

"พ่ะย่ะค่ะ!" เด็กรับใช้รีบสับเท้าวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

หนี่หรงถูกพยุงเข้าไปในห้องด้านข้าง และทหารองครักษ์ก็พาตัวเขาไปไว้บนเตียงไม้ หนี่หรงยังพอมีสติอยู่บ้าง ยังสามารถลืมตาขึ้นมาได้ แต่เห็นได้ชัดว่าเขาหายใจค่อนข้างจะลำบาก

“เกิดอะไรขึ้น?” จื่ออันจับชีพจรของเขาพลาง และถามเขาไปพลาง

หนี่หรงหลับตา "เวียนหัว..."

“เวียนหัว? เจ้ากินอะไรเข้าไป?” ปฏิกิริยาแรกของมู่หรงเจี๋ยคือเขาถูกวางยาพิษ

เห็นสีหน้าของหนี่หรงแล้ว มันเหมือนกับคนที่ถูกพิษจริง ๆ

หนี่หรงดึงแขนเสื้อขึ้น มีรอยฟันสองซี่บนมือซ้ายของเขา มีน้ำผลไม้สีเขียวฉาบอยู่ด้านบน และยังมีผงสมุนไพรบางอย่างติดอยู่ด้วย

“เจ้าถูกสุนัขกัดใช่หรือไม่?” ซูชิงตกใจมาก

“คน!” ดวงตาของหนี่หรงหงอยลงเล็กน้อย “เป็นคนที่กัด”