บทที่ 297

ซีเหมินเสี่ยวเยว่ไม่ชอบคำพูดเช่นนี้ แต่ก็ไม่ได้แสดงอาการออกมา "เจ้าค่ะ หลานจะจำคำสอนของท่านย่าไว้"

ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวต่อ “เจ้าอย่าได้เป็นปฏิปักษ์กับนาง เรื่องที่เกิดขึ้นในจวนมหาเสนาบดีในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมานี้ ล้วนอยู่ในสายตาของข้า ข้ามองเรื่องนี้ได้อย่างทะลุปรุโปร่ง ถ้าหยวนซื่อไม่มีการเคลื่อนไหวในตอนนี้ พอนางเริ่มลงมือ เจ้าก็จะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนาง ดังนั้นข้าจึงบอกแล้วว่าจะปล่อยคนผู้นี้เอาไว้ไม่ได้ แต่ตอนนี้ก็กำจัดนางทิ้งไปไม่ได้เช่นกัน เจ้าลองหาวิธีจัดการดู ชีวิตที่เหลือเป็นของเจ้า ขึ้นอยู่กับเจ้าแล้วว่าเจ้าให้ความสำคัญกับความสูงส่งที่ทรงเกียรติ หรือความหยิ่งผยองของเจ้ากัน"

ซีเหมินเสี่ยวเยว่รู้สึกว่าฮูหยินผู้เฒ่าประเมินหยวนซื่อสูงไป ในความคิดของนาง หยวนซื่อที่ถูกเฉินหลิงหลงรังแกมานานหลายปี จะมีความสามารถอันใด?

นางก็แค่อ่านตำรามามากกว่าผู้อื่นเล็กน้อย ก็ทำให้มีชื่อเสียงมากขึ้นแล้วเหรอ? นี่ไม่ใช่อิทธิพล นี่มันเป็นตัวถ่วงชีวิตนางมากกว่า

ในตอนเช้าของวันแต่งงาน ป้าสองคนที่คอยรับใช้ฮูหยินผู้เฒ่าอยู่ในเรือนก็เข้ามาหา และบอกว่าปีนักษัตรของนางเป็นปีชง ให้หยวนซื่อออกไปอยู่ข้างนอกชั่วคราว

เดิมทีจื่ออันก็ไม่เห็นด้วย แต่หยวนซื่อกลับเห็นด้วย และบอกกับป้าซุ่ยอวี่ว่า ต้องการกลับไปอยู่ที่บ้านเดิมสองวัน

บ้านเดิมของหยวนซื่อ ตอนนี้ไม่มีผู้ใดอาศัยอยู่เลย พวกมหาบัณฑิตต่างลาออก และกลับภูมิลำเนากันหมดแล้ว ดังนั้นตลอดที่ผ่านมาที่จวนก็ไม่มีใครอยู่เลย

จื่ออันกล่าวว่า "กลับไปที่จวนหยวน ไม่ใช่ว่าไม่ดี แต่ว่าที่นั่นไม่มีใครอาศัยอยู่เลยเป็นปี เกรงว่าใบไม้ที่ร่วงหล่นจะสั่งสมจนทำให้ไม่สามารถอาศัยอยู่ได้อีกต่อไป"

หยวนซื่อส่ายหัวและพูดเบา ๆ “ไม่หรอก ที่นั่นมีคนทำความสะอาดอยู่ตลอดเวลา”

“ก่อนที่ท่านตาจะจากไป ได้จัดคนให้อยู่ดูแลทำความสะอาดที่นั่นหรือ?" จื่ออันกล่าวถาม

หยวนซื่อเงียบไปครู่หนึ่ง “ไม่ใช่ท่านตาของเจ้า แต่เป็นผู้ที่ทำให้ด้วยใจเป็นคนทำ”

“ผู้ที่ทำให้ด้วยใจ?” จื่ออันมองดูท่าทางของนาง และก็เข้าใจได้ในทันใด “อ๋องอันหรือ?”

หยวนซื่อพยักหน้า “ใช่แล้ว”

“ท่านแม่รู้ได้อย่างไร?” จื่ออันประหลาดใจ แม้ว่าอ๋องอันจะสั่งคนให้ไปทำความสะอาดอย่างลับ ๆ แต่เรื่องนี้ก็ควรจะเป็นความลับสุดยอด

“มีอยู่ครั้งหนึ่ง เมื่อข้ากลับไปที่จวน ก็พบว่ามีคนกำลังทำความสะอาดอยู่ พอเข้าไปถาม ถึงได้รู้ว่าอ๋องอันสั่งคนให้คอยมาทำความสะอาดที่จวน" หยวนซื่อกล่าว

ในตอนนี้นี่เองที่จื่ออันรู้สึกว่าอ๋องอันเป็นคนที่มีความตั้งใจจริง