บทที่ 307

อ๋องหลี่เดินเข้ามา เซี่ยฉวนเร่งรีบนำเขาเข้าไปยังที่นั่ง

เขานั่งลงแล้ว มองไปยังราชครูเหลียงด้วยความสงสัย “เมื่อครู่เจ้าบอกว่าเป็นผู้ที่มีตำแหน่ง จึงสามารถละเลยสถานะภรรยาอนุภรรยาได้ หมายความเยี่ยงนี้หรือ?”

ราชครูเหลียงรู้ดีว่าเขาเป็นเหมือนไม้กวนมูล เพียงแค่มีจุดเล็กน้อยที่ไม่ถูกต้องตามความหมายของเขาแล้ว ก็จะไม่ยอมปล่อยผ่านไปจนถึงที่สุด วันนี้มีผู้คนมากมายอยู่ที่ในที่นี้ และมิอาจที่จะล่วงเกินเขาได้ เขาจึงเอ่ย “ท่านอ๋อง ข้าน้อยมิได้มีความหมายเช่นนี้ ในเมื่อซีเหมินเสี่ยวเย่วได้แต่งเข้ามาแล้ว ในเมื่อเป็นบุตรสาวของสกุลเซี่ยแล้ว ก้มศีรษะคำนับน้ำชาให้แก่ฮูหยิน ก็มิได้ขัดต่อสามัญสำนึกใด ใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

“เจ้าเอาหลักสามัญสำนึกมาเปรียบเทียบกันกับกฎหมาย?” อ๋องหลี่แสดงออกมาว่าโกรธจัด “ในแง่กฎหมายแล้ว สามัญสำนึกหรือมารยาทต่างก็ต้องถอยหลีกให้ เจ้าเป็นถึงเสนาบดีสำนักราชเลขานุการ พูดคำนี้ไม่ควรจะพูดออกมา ช่างทำให้ข้าผิดหวังยิ่งนัก”

ราชครูเหลียงสีหน้าเริ่มจะไม่ดี “ท่านอ๋องไม่ควรที่จะเป็นจริงเป็นจังเยี่ยงนี้เลยพ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้าให้ข้าไม่จริงจังกับกฎหมาย? นี่เป็นคำพูดของเสนาบดีสำนักราชเลขานุการของราชสำนักหรือ?” อ๋องหลี่หันหอกไปทางผู้สำเร็จราชการแทนองค์จักรพรรดิ “ผู้สำเร็จราชการ ท่านนั่งกินลมอยู่ที่นี้หรือไร? เรื่องไม่ถูกต้องเยี่ยงนี้ ก็ยังมิเอ่ยอันใดออกมาแม้แต่ครึ่งคำ”

มู่หรงเจี๋ยสองมือโบกให้ แสดงท่าทางลำบากใจ เอ่ยอย่างช้า ๆ ตรงไปตรงมา “ข้าจะทำเยี่ยงไรได้? เซี่ยจื่ออันยังมิได้อภิเษกกับข้า หากว่าข้าช่วยพูดให้นาง ก็เท่ากับข้าออกหน้าปกป้องนาง ข้ามิชอบมีชื่อเสียงที่วุ่นวาย ยุ่งเหยิง ไม่เป็นระเบียบ ดังนั้นจึงไม่ออกเสียงดีกว่า”

อ๋องหลี่มองยังมู่หรงเจี๋ยพลางเอ่ย “ท่านในเมื่อเป็นตัวแทนฝ่าบาทออกว่างานราชการแทนแล้ว เดินออกมานั้นก็มิต่างอะไรกับฝ่าบาท จากที่ท่านมองแล้ว เรื่องในวันนี้ควรจะตัดสินอย่างไร?”

มู่หรงเจี๋ยเปลี่ยนท่านั่ง แต่ก็ยังมองดูสบายมาก เขาค่อย ๆ มองไปยังผู้คนในห้องโถง แล้วจึงมองไปยังจื่ออัน พลางเอ่ยขึ้นมา “ก็แค่เรื่องที่ว่าใครควรจะก้มหัวให้ใครใช่หรือไม่? กลับพัวพันมานานขนาดนี้​ ทำตามกฎเกณฑ์เป็นพอ”

มหาเสนาบดีเซี่ยไม่ได้ส่งเสียงอันใดออกมาก่อนหน้านี้ แต่เมื่อได้ฟังคำของมู่หรงเจี๋ยแล้วนั้น​ เขากลับไม่พูดไม่ได้​ “ท่านอ๋อง​ กระหม่อมกลับคิดว่า​ เรื่องภายในครอบครัวนั้นมิต้องใช้กฎหมายมาถกเถียงกัน”

กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ​ เขาต้องการที่จะให้จื่ออันโขกศีรษะคำนับน้ำชาให้แก่ซีเหมินเสี่ยวเย่ว