บทที่ 309

เมื่อมู่หรงเจี๋ยได้เอ่ยประโยคนี้ออกมา ผู้คน ณ ที่แห่งนี้นอกจากอ๋องหลี่แล้ว ต่างก็ตะลึงงัน

แม้แต่จื่ออันก็ไม่ได้คาดว่าเขาจะจัดการเช่นนี้

ซีเหมินเสี่ยวเย่วใบหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก นางรู้สึกเครียดแค้นจนกัดฟันกรอด

จู่ ๆ ก็ได้พระราชทานให้เป็นเสี่ยนจู่ ช่างไร้สาระซะจริง จะต้องรู้ไว้ด้วยว่า เสี่ยนจู่และเกาหมิงฟูเหรินนั้นไม่เหมือนกัน เกาหมิงฟูเหรินถึงแม้จะเป็นเหมือนอี๋พิ่น ก็ไม่มีอำนาจใด มีเพียงตำแหน่งเท่านั้น ไม่มีที่ดินหรือของกำนัล

แต่เสี่ยนจู่นั้นไม่เหมือนกัน เสี่ยนจู่ของราชวงศ์ต้าโจว กว่าครึ่งเป็นพระสนมของอ๋องฉิน หรือบุตรสาวคนโตของจวินอ๋อง จึงจะสามารถแต่งตั่งให้เป็นเสี่ยนจู่ได้ แน่นอนว่ามีสตรีอื่นที่สามารถแต่งตั้งให้เป็นเสี่ยนจู่ได้ แต่ว่าจะต้องเป็นผู้ที่มีความสามารถพิเศษ หรือเป็นผู้ที่มีคุณงามความดีแก่ราษฎรจึงจะสามารถแต่งตั้งให้เป็นเสี่ยนจู่ได้

นอกจากนี้ยังมีผู้ที่แต่งงานกับเมืองอื่น เป็นเพราะต้องมีการตอบรับการแต่งงานกับฝ่ายตรงข้าม จึงได้มีการแต่งตั่งให้เป็นกงจู่ จวินจู่ หรือเสี่ยนจู่

หยวนซื่อถึงแม้ว่าจะเป็นผู้ที่มีชื่อเสียง แต่หลังจากที่แต่งงานหลายปีมาแล้วจึงถูกแต่งตั้งให้เป็นเสี่ยนจู่ จึงทำให้มีผู้คนมากมายที่ไม่อาจจะยอมรับได้

ถึงแม้ว่าในอดีตและกฎเกณฑ์ต่าง ๆ ก็มิได้เอ่ยถึงว่าผู้ที่ได้แต่งงานไปแล้วห้ามมิให้แต่งให้เป็นเสี่ยนจู่

เมื่อฟังดูแล้ว มู่หรงเจี๋ยต้องการที่จะดูแลหยวนซื่อ และเลื่อนขั้นให้แก่หยวนซื่อ

เพียงแต่ผู้สำเร็จราชการแทนองค์จักรพรรดิหากต้องการจะดูแลหยวนซื่อ ใยถึงไม่แต่งตั้งเซี่ยจื่ออันเป็นเสี่ยนจู่โดยตรง? ทำไมถึงได้แต่งตั้งหยวนซื่อ

และยังมีที่ดินด้านหลังสวนดอกไม้ด้านหลังของจวนมหาเสนาบดีผืนนั้น หากประทานให้แก่หยวนซื่อ ก็เท่ากับว่าจวนมหาเสนาบดีก็มีส่วนหนึ่งที่เป็นของหยวนซื่อ?

ยิ่งจะทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าและมหาเสนาบดีเซี่ยที่ยังมีชีวิตอยู่โกรธจนตาย!