บทที่ 316

เนื่องจากไม่อาจหลีกเลี่ยงความขัดแย้งนี้ได้แล้ว เป็นการดีกว่าที่จะใช้ประโยชน์จากคนจำนวนมากมายในวันนี้ นางจะต้องแสดงจุดยืนของนางโดยเร็วที่สุด

"คุณหนูใหญ่!"

จื่ออันที่กำลังอยู่ในภวังค์ของความคิด จู่ ๆ ก็มีชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหา

จื่ออันมองไปที่เขาที่มีใบหน้าที่หล่อเหลา แต่รู้สึกไม่คุ้นหน้าเขาเลยสักนิด และก็ไม่เคยพบเจอกับเขามาก่อน

“ท่านคือ?” จื่ออันกล่าวถาม

“ข้าคือซีเหมินเสี่ยวชิ่ง เป็นลูกพี่ลูกน้องกับซีเหมินเสี่ยวเยว่" ชายหนุ่มตอบกลับ

“อ๋อ ที่แท้ก็เป็นคุณชายซีเหมิน" จื่ออันไม่ได้ตกใจอะไร แต่กลับตอบเขาอย่างใจเย็น

ซีเหมินเสี่ยวชิ่งมองดูจื่ออันด้วยความชื่นชม "ข้ามาส่งเจ้าสาว เดิมทีว่าจะกลับไปหลังจากอาหารกลางวัน แต่เพราะว่ามีคณะละคร ท่านแม่ของข้าชอบดูการแสดงมาก ก็เลยต้องอยู่ที่นี่ต่ออีกสักพัก"

“อืม!” จื่ออันไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับตระกูลจิ้นกั๋วกงมากเกินไป จึงกล่าวว่า “เช่นนั้นคุณชายซีเหมินก็อยู่เป็นเพื่อนฮูหยินรองเถิด ข้าอยากเดินคนเดียว"

ซีเหมินเสี่ยวเยว่หยุดจื่ออันไว้ ดูเหมือนเขาจะไม่ค่อยสบายใจ "คุณหนูใหญ่อย่าได้เข้าใจข้าผิด ข้าไม่ได้มีเจตนาจะมากวนใจท่าน เพียงแต่ก่อนหน้านี้ได้ฟังเรื่องราวเกี่ยวกับท่าน ข้าเลย...เลยรู้สึกชื่นชมท่านมาโดยตลอด อยากทำความรู้จักกับท่านสักหน่อย"

จื่อมองเขาเบา ๆ "ข้าชื่อเซี่ยจื่ออัน"

ซีเหมินเสี่ยวชิ่งงุนงงไปชั่วขณะ “หืม?

“ท่านอยากรู้จักข้ามิใช่เหรอ? ข้าบอกท่านแล้วไงว่า ข้าชื่อเซี่ยจื่ออัน ท่านชื่อซีเหมินเสี่ยวชิ่งสินะ?ยินดีที่ได้รู้จัก" จื่ออันกล่าวอย่างเย็นชา

ได้ฟังเรื่องราวของนางมา จากนั้นก็รุ้สึกชื่นชมนางอย่างมากเช่นนั้นเหรอ เหลวไหล!

ไม่มีผู้ชายคนไหนหรอกที่ได้ฟังเรื่องของนางแล้วยังจะชื่นชมนางอยู่อีก