บทที่ 323

มู่หรงเจี๋ยหัวเราะเยาะหลังจากได้ฟังคำพูดของฮูหยินผู้เฒ่า "เอ๋ ที่แท้ฮูหยินผู้เฒ่าก็คือคนที่เข้าใจเรื่องราวดีสินะ?"

ฮูหยินผู้เฒ่าเดินหน้าต่อไป ทำเป็นว่าไม่ได้ยินคำพูดของมู่หรงเจี๋ย ถลึงตาจ้องไปที่เด็กรับใช้ กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุก ดูช่างดุร้าย "พูดออกมา เป็นอย่างนี้ใช่หรือไม่?"

ริมฝีปากของกุ้ยหยวนสั่นสะท้านด้วยความตกใจ ทุกคนต่างรอคอยคำตอบของเขาอยู่

ไม่ว่าเขาจะตอบว่าใช่หรือไม่ก็ตาม เขาก็ยังไม่แน่ใจถึงความสัมพันธ์ฉันชู้สาวระหว่างจื่ออันกับซีเหมินเสี่ยวชิ่งอยู่ดี

กุ้ยหยวนจ้องมองทุกคน แล้วเปิดปากพูด น้ำเสียงของเขาปลี่ยนไปเพราะความกลัว “กราบเรียนใต้เท้า บ่าวไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น เดิมทีบ่าวก็เป็นแค่คนเฝ้าประตู วันนี้ที่จวนมีงานแต่ง พ่อบ้านส่งตัวบ่าวมาคอยรับใช้แขกที่มา จากนั้นคุณชายซีเหมินก็มาถึงแล้วบอกให้บ่าวไปเคลื่อนย้ายของกับเขาที่สวนดอกไม้ที่ด้านหลัง บ่าวเห็นว่าคุณชายซีเหมินเป็นแขกผู้มีเกียรติของจวนมหาเสนาบดี จึงไปกับเขา พอไปถึงสวนดอกไม้ที่ด้านหลัง คุณชายกลับไม่เข้าไปด้วย แต่กลับพาบ่าวเดินอ้อมทะเลสาบแล้วขึ้นไปที่ภูเขาหินจำลอง พอถึงภูเขาหินจำลอง คุณชายซีเหมินก็พุ่งเข้ามาบีบคอบ่าวในทันที...”

กุ้ยหยวนรู้สึกพูดไม่ออกเล็กน้อย น้ำเสียงของเขาสั่นมาก ตอนที่เขาอยู่ที่ภูเขาหินจำลอง เขาคิดว่าเขาจะต้องตายแน่แล้ว

ร่างกายของเขาค่อนข้างจะอ่อนแอ หมดหนทางขัดขืน เมื่อเขาถูกบีบคอ เขาทำได้แต่เพียงขัดขืนเล็กน้อย แต่ก็ไม่อาจต่อสู้จนหลุดพ้นได้

อย่างไรก็ตาม เขาก็รู้ด้วยว่าถึงแม้ว่าตอนนั้นเขาจะหลุดพ้นได้ แต่เขาก็ยังต้องตาย เป็นเพียงบ่าวรับใช้ ชีวิตไร้ค่ายิ่งนัก

คำสารภาพของเขาช่วยขจัดข้อกังขาเกี่ยวกับจื่ออัน และจะไม่มีใครสงสัยเกี่ยวกับเรื่องคำมั่นหมายเรื่องแต่งงานที่ซีเหมินเสี่ยวชิ่งพูดว่าเคยให้ไว้กับจื่ออันอีก

“เช่นนั้น เขาใช้ปิ่นปักผมแทงเจ้าหรือเปล่า?” เจ้ากรมอาญากล่าวถาม

“บ่าวไม่ทราบได้ เพราะตอนนั้นบ่าวได้หมดสติไปแล้ว” กุ้ยหยวนกล่าว

ฮูหยินผู้เฒ่าตัวสั่นอยู่ตลอดเวลา และริมฝีปากของนางก็สั่น ซึ่งดูแล้วก็คล้ายกับปฏิกิริยาของกุ้ยหยวน