บทที่ 326

มู่หรงจ้วงจ้วงรู้สึกว่าเขาเจ้าเล่ห์จริง ๆ หวงจู่มู่บอกให้เขาช่วยถ้าเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นในอนาคต เขากลับช่วยเพียงสองเรื่องเล็ก ๆ ก็ถือว่าทำตามคำสั่งของหวงจู่มู่ได้สำเร็จแล้ว

แต่นางรู้สึกใจชื้นขึ้นมามาก ก่อนหน้านี้ได้คุยกับอ๋องสองว่าหวงจู่มู่อาจจะช่วยเรื่องในราชสำนักอย่างลับ ๆ ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง

มู่หรงเจี๋ยให้เซียวท่าพากุ้ยหยวนออกไป จากนั้นก็เรียกให้จื่ออันเข้ามา

"ท่านอ๋อง!" จื่ออันเดินเข้ามา อันที่จริงนางสามารถคลี่คลายเรื่องนี้เองได้ แต่ก็คงต้องใช้ความพยายามไม่น้อย คิดไม่ถึงว่าอ๋องหลี่จะยื่นมือเข้ามาช่วย เรื่องราวจึงได้รับการแก้ไขได้อย่างรวดเร็วเช่นนี้ ต้องขอบคุณเขาจริง

จื่ออันรู้สึกขอบคุณอ๋องหลี่ในใจ แต่กลับไม่รู้ว่าที่เขาช่วยนางในคืนนี้ ก็เพื่อที่จะไม่ต้องช่วยอีกหากเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นกับนางในอนาคต

มู่หรงเจี๋ยยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้โบราณ "เมื่อครู่นี้ ซีเหมินเสี่ยวชิ่งกล่าวว่าเมื่อก่อนเจ้ากับเขาเคยคบหาดูใจกันมาก่อนใช่หรือไม่?

จื่ออันพยักหน้า "เขาพูดเช่นนั้นจริงเพคะ!"

“เป็นเรื่องจริงเหรอ?” มู่หรงเจี๋ยถามด้วยความประหลาดใจ ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย

“ท่านอ๋องเชื่อเหรอเพคะ?” เมื่อจื่ออันเห็นความโกรธสุมอยู่ในดวงตาของเขา ก็ดูจริงจังขึ้นมาในทันที

มู่หรงเจี๋ยมองดูนาง และค่อย ๆ ส่ายหัว "ไม่เชื่อ เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ แม้ว่าซีเหมินเสี่ยวชิ่งผู้นั้นจะค่อนข้างจะน่ารังเกียจ แต่ดวงตาของเขาก็ไม่ได้มืดบอด เขาเป็นผู้ชายที่สมบูรณ์แบบ จะมาคบหากับผู้หญิงเช่นเจ้าได้อย่างไร? เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว"

พูดจบ เขาก็เงยหน้าที่แลดูพยศของเขาและก็ยืนขึ้น จากนั้นก็ก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อย "ถอยไปหน่อยให้ข้ามองเจ้าชัด ๆ"

จื่ออันเพิ่งจะคิดว่าเขาสงสัยจริง ๆ ว่าระหว่างนางกับซีเหมินเสี่ยวชิ่งมีอะไรกัน นึกไม่ถึงว่าเขากลับมาพูดเย้ยหยันนาง จึงพูดออกไปด้วยความโกรธ "มองอะไร? ถึงมองอีกหน้าตาของหม่อมฉันก็ยังคงเป็นเช่นเดิม คนที่หูหนวกตาบอดเท่านั้นถึงจะชอบหม่อมฉันได้"