บทที่​ 336

ชุยไท่เฟยเอ่ยออกมา​ “ฟันข้าไม่ค่อยดีนัก​ ตุ๋นสักเล็กน้อยข้าก็กินได้แล้ว​ ลำบากฮูหยินผู้เฒ่าแล้ว”

เหล่าไท่จวินเอื้อมมือไปหยิบเหล้า​ แต่กลับไม่ระวังทำตะเกียบตก​ ในตอนที่จื่ออันก้มตัวลงไปเก็บนั้น​ เหล่าไท่จวินเองก็ก้มลง​ ทั้งยังรีบเอ่ยข้างหูนาง​ “เหล้าของเจ้ามีปัญหา”

จื่ออันจริง ๆ แล้วก็ตรวจพบเช่นกัน​ แต่มิได้ส่งเสียงออกมา​ เด็กรับใช้ที่รินเหล้าให้นางและเหลียงซื่อนั้น​ เป็นเด็กรับใช้คนสนิทข้างกายฮูหยินผู้เฒ่า​ เซี่ยฉวนได้โยกย้ายคนจนเพียงพอแล้ว​ จึงไม่จำเป็นจะต้องให้คนในเรือนของฮูหยินผู้เฒ่า​ออกมาช่วยงาน

ต่อให้ออกมา​ ก็เพียงแค่คอยรับใช้ฮูหยินผู้เฒ่า​ ไม่จำเป็นต้องรินเหล้าให้แก่ผู้อื่น​ โดยเฉพาะ​ในตอนที่มีเด็กรับใช้คอยรินเหล้าไว้ให้อยู่แล้ว

แต่ว่าแปลกนักทำไมนางถึงได้วางยาพิษลงไปในเหล้าของเหลียงซื่อ

ทาสรับใช้เริ่มจะนำอาหารเข้ามา​ แต่ละจานถูกจัดวางอย่างประณีต​ มีสีสัน มีกลิ่นหอม และรสชาติต่างมีครบครัน

แต่ว่าความกระหายอยากของแต่ละคนนั้นจริง ๆ แล้วก็ไม่ค่อยจะดีนัก​ เพราะว่าเมื่อช่วยบ่ายได้มีการรับประทานไปแล้ว​ ตอนนี้เพิ่งถึงยามเย็น เพิ่งจะห่างกันเพียงแค่ครึ่งชั่วยามเท่านั้นเอง

ทุกคนเพียงแค่รอระบำมังกรไฟมาถึง​ เพราะว่าขุนนางที่สามารถเชิญระบำมังกรไฟได้นั้นจริง ๆ แล้วมีน้อยมาก โดยส่วนมากแล้วจะเป็นครอบครัวพ่อค้า​ คหบดีเป็นส่วนมาก

ในตอนที่ฮูหยินผู้เฒ่าดื่มเหล้ามงคลนั้น​ จื่ออันก็แสร้งทำเป็นว่ายกถ้วยเหล้าขึ้นมาด้วย​ หลังจากดื่มเหล้าเสร็จ​เรียบร้อย​แล้ว​นั้น​ ใช้แขนเสื้อแสร้งเป็นบิดบังแล้วจึงเงยหน้าขึ้น​ แต่ว่า​เหล้านั้นกลับเทลงในแขนเสื้อทั้งหมด​ แม้แต่หยดเดียวก็ไม่ได้ดื่มลงไป

จื่ออันมองไปยังเหลียงซื่อ​ นางดื่มทั้งหมดลงไป​ ดูท่าแล้ว​ นางคงจะมียาถอนพิษไว้ตั้งแต่ต้น​ หรือไม่​อาจจะไม่รู้ว่าในเหล้านั้นมีปัญหา

นางแสร้งไม่ตั้งใจมองไปยังฮูหยินผู้เฒ่า​ นางเดิมจ้องมองจื่ออันอยู่ตลอดเวลาอยู่แล้ว​ แต่ว่าเมื่อตอนที่จื่ออันหันกลับมามองเห็นนั้น​ นางก็รีบหันกลับไปอย่างเร็ว

กินไปพอประมาณแล้ว​ ซีเหนียงเดินเข้ามาเอ่ยกับฮูหยินผู้เฒ่า​ “ฮูหยินผู้เฒ่า​ บ้านฝั่งเจ้าสาวเมื่อทานอาหารเสร็จแล้วจะต้องกลับไปแล้วเจ้าคะ​ ตามธรรมเนียมแล้ว​ จะต้องให้คุณหนูรองนำของขวัญที่จะส่งกลับบ้านเจ้าสาวตรวจนับใส่ในใบรายการด้วยตนเองให้แก่บ้านฝั่งเจ้าสาว ท่านว่า ควรจะเรียกคุณหนูรองออกมาได้แล้วหรือยังเจ้าคะ?”

เรื่องการจัดการของขวัญตอบกลับเหล่านี้นั้น เดิมนั้นควรเป็นน้องสะใภ้หรือพี่สะใภ้ที่เป็นคนจัดการ แต่ว่าน้องสะใภ้หลิวซื่อนั้นได้ถูกขับไล่ออกไปแล้ว อีกทั้งยังไม่มีพี่สะใภ้ จึงทำได้เพียงแต่ให้ผู้ที่โขกหัวคำนับแล้วอย่างเซี่ยหว่านเอ๋อเป็นผู้จัดการ

ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ย “ได้ ข้าจะให้คนไปเรียกหาเดี่ยวนี้”