บทที่ 341

ไฟไหม้ครั้งนี้ แพร่กระจายไปรวดเร็วนัก เซียวท่าคอยดูแลอพยพผู้คน เริ่มจากผู้ชรา คนอ่อนแอที่ป่วยแล้ว จึงเป็นหนุ่มสาวล้วนให้อพยพออกไป เหลือไว้เพียงชายหนุ่มกำยำเข้าช่วยดับเพลิง

เมืองหลวงนั้นมีผู้ตรวจการอยู่ เมื่อรู้ว่าจวนมหาเสนาบดีเกิดเพลิงไหม้แล้ว ผู้ตรวจการจึงได้จัดคนมาช่วยดับเพลิง

มังกรไฟที่เหลือนั้น ได้โยนลงไปในทะเลสาบเพื่อดับไฟแล้ว ส่วนคนที่เชิดมังกรนั้นก็เข้าร่วมช่วยกันดับเพลิง

ซีเหมินเสี่ยวเยว่นั่งอยู่ในห้อง ฟังเสียงอึกทึกครึกโครมจากด้านนอก จึงอดไม่ได้ที่มุมปากจากยกยิ้มขึ้นมา

นางยังรู้สึกชื่นชมตัวเองอีกเล็กน้อยด้วย ยิงปืนนัดเดียวได้นกถึงสองตัว ช่วยท่านแม่กำจัดอาสะใภ้รอง แล้วยังกำจัดบุตรสาวของหยวนซื่อเซี่ยจื่ออันได้ ต่อไปในจวนมหาเสนาบดีแห่งนี้ ยังจะมีผู้ใดกล้าเป็นศัตรูกับนางอีก?

“คุณหนู ท่านอยากจะออกไปดูหรือไม่ ข้างนอกนั่นช่างรื่นเริงเสียจริง” สาวใช้ที่เข้าจวนมาพร้อมนางที่แต่งเข้ามาซือหลิวพูดด้วยรอยยิ้ม

ซีเหมินเสี่ยวเยว่นั่งอยู่ด้านหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ปัดคิ้วอย่างเงียบ ๆ “ไม่ไป มีอะไรน่าดูกัน? ข้ากลัวที่สุดก็คือมองเห็นซากศพ”

ขณะเดียวกันหงฮัวสาวใช้ที่เข้าจวนมาพร้อมกับตอนที่นางแต่งงานก็เดินไปข้างหน้าแล้วพูดว่า “คุณหนู นายท่านรองตอนนี้ก็ยังอยู่ข้างนอกช่วยดับเพลิงอยู่ หากว่าท่านไม่ออกไปแล้ว เกรงว่าวันข้างหน้าหากรื้อฟื้นขึ้นมา จะกลายเป็นว่าท่านเลือดเย็นเกินไป”

ซีเหมินเสี่ยวเยว่เบ้มุมปาก “ข้าเป็นเจ้าสาว สถานที่อันตรายเยี่ยงนี้ควรจะไปหรือ? ท่านย่าคงจะไม่กล่าวโทษลงมาบนหัวข้าหรอก อีกทั้งหากเรือนรองหากไม่มีอาสะใภ้รอง สตรีผู้ฉุนเฉียวเช่นนี้ ลุงรองก็คงเป็นเพียงแค่เสือกระดาษ มิอาจดุร้ายขึ้นมาได้ ข้าไม่กลัวแม้เพียงนิดเดียว”

หงฮัวยิ้มพลางเอ่ยว่า “นั่นก็จริงนะเจ้าคะ วันข้างหน้านี้ หากไม่อาศัยฮูหยินรองคอยหนุนหลังเอาไว้แล้ว เรือนรองก็คงจะโดนเหล่าไท่แหย่ส่งเข้าตำหนักเย็นไปนานแล้ว หากตอนนี้ไม่มีฮูหยินรองแล้ว ฮูหยินใหญ่ของพวกเราก็คงจะเงยหน้าขึ้นมาได้แล้ว”

“ท่านแม่ถูกผู้อื่นรังแกมาตลอดชีวิต ควรจะเปลี่ยนแปลงได้แล้ว” นางมองดูรูปร่างราวกับหยกในกระจก พอใจเป็นอย่างมาก แต่จู่ ๆ ก็ขมวดคิ้ว “หงฮัว เจ้าเข้ามานี้หน่อย สีเล็บของข้ากับสีปากดูไม่เข้ากันใช่หรือไม่?”

นางยกนิ้วมือขึ้นมา เปรียบเทียบกันอยู่ครู่นึง “ไม่เข้ากันจริง ๆ ด้วย เจ้านำขี้ผึ้งทาปากที่คราวก่อนตอนเข้าวัง ที่ฮวงโฮ่วประทานรางวัลให้ออกมาที เลือกสีสดใสหน่อย วันนี้ข้าเป็นเจ้าสาวแล้ว มิอาจจะให้สตรีด้านนอกมากลบรัศมีของข้าได้”