บทที่ 346

จากกการคาดเดาของคนรับใช้ ก็มีคนกลับมารายงานมู่หรงเจี๋ย "กราบทูลท่านอ๋อง คนที่ตายก็คือเซี่ยฉวน พ่อบ้านของจวนมหาเสนาบดี พ่ะย่ะค่ะ"

มู่หรงเจี๋ยกล่าวด้วยความหดหู่ใจเล็กน้อย "น่าสงสารเสียจริง เขาทำงานอย่างหนักเพื่อจวนมหาเสนาบดีมาทั้งชีวิต กลับลงท้ายด้วยการถูกไฟแผดเผาร่างจนไม่เหลือซาก อุบัติเหตุไฟไหม้ในครั้งนี้ ทำให้คนรู้สึกเศร้าใจจริง ๆ"

พอฮูหยินผู้เฒ่าได้ยินว่าเป็นเซี่ยฉวน ตัวนางก็สั่นเล็กน้อย ใบหน้าแลดูโศกเศร้าและขุ่นเคืองมากยิ่งขึ้น เซี่ยฉวนคือมือขวาของนาง ไม่รู้ว่ามีกี่เรื่องต่อกี่เรื่องแล้วที่เซี่ยฉวนแอบไปดำเนินการแทนนาง ถ้าไม่มีเซี่ยฉวนก็เท่ากับแขนขวาได้ขาดไปแล้ว

ป้าชุ่ยยู่ที่ยืนอยู่ข้างหลังนาง กัดฟัดพูด "ฮูหยินเจ้าคะ บ่าวคอยสังเกตการณ์อยู่บริเวณด้านนอกตลอด คุณหนูใหญ่กับเหลียงซื่อไม่ได้ออกมาจากเรือนด้านข้างเลย อีกทั้งก่อนที่คบไฟมังกรจะหล่นลงมา บ่าวเข้าไปปิดประตู ก็ยังเห็นคุณหนูใหญ่กับเหลียงซื่ออยู่ในนั้น บ่าวไม่รู้จริง ๆ ว่าพวกนางออกมาตอนไหน ไฟโหมแรงถึงเพียงนั้น แต่พวกนางกลับไม่เป็นอะไรเลยสักนิด นี่ช่างเป็นเรื่องอัศจรรย์เสียจริง"

ใบหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าแลดูดุร้าย "ตั้งแต่ครั้งที่นางถูกบีบบังคับให้อภิเษก นางก็ทำตัวเหมือนเป็นผีมาโดยตลอด”

ป้าชุ่ยยู่ก็พูดขึ้นมาในทันที "ฮูหยินผู้เฒ่าเจ้าคะ พอท่านพูดเช่นนี้ ก็ทำให้บ่าวนึกถึงเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้ ท่านคิดว่าคุณหนูใหญ่ผู้นี้ถูกผีสิงอยู่หรือไม่? นิสัยในตอนแรกกับตอนนี้ถึงได้แตกต่างกันมาก และอีกเรื่องหนึ่ง ที่จู่ ๆ นางก็รู้ทักษะทางการแพทย์ขึ้นมา แล้วในตอนนี้ก็สามารถออกมาจากเหตุเพลิงไหม้ได้ ทั้งยังพาเหลียงซื่อออกมาได้อีกด้วย ถ้าไม่ใช่ผี แล้วใครจะสามารถทำได้เล่าเจ้าคะ?"

กล้ามเนื้อบนใบหน้าของฮูหยินผู้เฒ่ากระตุกเล็กน้อย นางไม่เชื่อเรื่องพวกนี้ แต่ถ้าตอนนี้ไม่เชื่อก็ไม่รู้จะอธิบายยังไงแล้วจริง ๆ

เรื่องนี้กระทำการได้อย่างรอบคอบอย่างมาก ตอนที่คบไฟมังกรตกลงมานางมั่นใจว่ามีคนอยู่ข้างใน ที่พื้นก็ถูกราดด้วยน้ำมัน ไฟโหมกระหน่ำห้อมล้อมอย่างรวดเร็ว คนไม่สามารถออกมาได้แน่ ขนาดเซี่ยฉวนที่รู้วรยุทธยังไม่สามารถออกมาได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเซี่ยจื่ออันกับเหลียงซื่อเลย

"เดี๋ยวเจ้าไปเชิญหมอผีมาดูให้ที" ฮูหยินผู้เฒ่าไม่ได้พูดอะไรมาก

"เจ้าค่ะ!" ป้าชุ่ยยู่รับปาก

ออกคำสั่งเช่นนี้ได้ มันเป็นการยืนยันว่าฮูหยินผู้เฒ่ามาถึงทางตันแล้วจริง ๆ

สำหรับนางแล้ว เรื่องผีสางทั้งหมดเป็นเรื่องไร้สาระ แต่หลังจากล้มเหลวมาหลายครั้ง นางก็เริ่มเชื่อขึ้นมาบ้างเล็กน้อย