บทที่ 356

"บอกนางว่า ข้าต้องไปรับท่านแม่กลับจวน" จื่ออันรู้สาเหตุที่มหาเสนาบดีเซี่ยต้องการพบนาง คงไม่มีอะไรมากไปกว่าสงสัยว่านางเป็นคนวางเพลิงและต้องการจะหยั่งเชิงนาง

จื่ออันยังไม่ทันจบ ป้าหลานยู่ก็ได้ปรากฎตัวที่หน้าประตูแล้ว "คุณหนูใหญ่ ฮูหยินผู้เฒ่าก็ได้ออกคำสั่งออกไปแล้วว่า ราศีของฮูหยินใหญ่ชงกับฮูหยินคนใหม่ คืนนี้จะต้องปลีกตัวออกไปให้ห่าง จะกลับจวนมาไม่ได้"

จื่ออันไม่แม้แต่จะหันไปดู "เรื่องนี้ใครเป็นคนบอกฮูหยินผู้เฒ่าหรือ?เจ้าให้เขามาคุยกับข้าเอง"

ป้าหลานยู่มองไปที่จื่ออัน "คุณหนูใหญ่ท่านกล่าวเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?"

"หมายความว่าอย่างไรก็ไม่ใช่เรื่องที่บ่าวอย่างเจ้าจะมาคาดเดาเอาเองได้ เจ้ากลับไปรายงานมหาเสนาบดีกับฮูหยินผู้เฒ่าตามความเป็นจริงก็พอ "จื่ออันเก็บของเสร็จ ก็หันไปมองป้าหลานยู่ แล้วกล่าวต่อ "อีกอย่าง ก่อนหน้านี้ฮูหยินคนใหม่บอกว่าต้องการเรือนเซี่ยจื่อหย่วน เรื่องนี้ก็ยังไม่ได้ถามความคิดเห็นของท่านแม่เลย ดังนั้นให้นางรีบล้มเลิกความคิดเสีย ท่านแม่ของข้าจะไม่ย้ายออกไปจากเรือนเซี่ยจื่อหย่วน แต่หากว่าฮูหยินคนใหม่ชอบเรือนเซี่ยจื่อหย่วนจริง ๆ ยังมีเรือนฝั่งตะวันตกอยู่ ข้าสามารถให้แม่นมหยางกับเสี่ยวซุนออกมาจากที่นั่นและให้นางอยู่แทนได้"

ป้าหลานยู่ยิ้มเย้ยหยัน "คุณหนูใหญ่ เกรงว่าไม่ใช่เรื่องที่ท่านจะจัดการเองได้ เรื่องนี้มีคำสั่งลงมาตั้งนานแล้ว ฮูหยินผู้เฒ่ากับนายท่านก็เห็นด้วย เดิมทีก็ไม่ได้เร่งรีบจะย้ายเข้ามา แต่ว่าวันนี้เกิดเหตุเพลิงไหม้ขึ้นที่เรือนหอ ดูแล้วพวกท่านควรจะรีบย้ายออกไป ในจวนแห่งนี้ยังมีเรือนที่ว่างอยู่มากมาย คุณหนูใหญ่สามารถไปเลือกดูเอาได้ว่าถูกใจเรือนไหนก็จะได้ย้ายไปอยู่เรือนนั้น"

จื่ออันให้เสี่ยวซุนออกมาช่วย พยุงเหลียงซื่อให้ลุกขึ้น โดยไม่หันกลับไปมองแล้วกล่าวอย่างเฉยเมย "คำพูดนี้ถือเสียว่าข้าไม่เคยได้ยิน"

พูดจบ ก็ช่วยกันพยุงเหลียงซื่อออกมาพร้อมกับเสี่ยวซุน

ป้าหลานยู่ยิ้มเย้ยหยัน "เอาไข่ไปกระทบหิน ช่างเป็นเรื่องที่โง่เขลายิ่งนัก!"

จื่ออันทำเป็นไม่ได้ยิน เดินไปข้างหน้าต่อไป

ป้าหลานยู่กล่าวอย่างคลุมเครือ "ในเมื่อคุณหนูใหญ่จะทำการตามใจตนเองเช่นนี้ เช่นนั้นบ่าวก็ต้องกลับไปรายงานฮูหยินผู้เฒ่ากับนายท่านตามตรง แต่ว่าผลที่ตามมาจะเป็นเช่นไรนั้น คุณหนูใหญ่ก็ต้องรับผิดชอบเอง อย่าโทษว่าบ่าวไม่เตือนหนูใหญ่ก่อน"

เหลียงซื่อกล่าวถามจื่ออัน "บ่าวรับใช้ในจวน ปฏิบัติกับท่านเช่นนี้ตลอดเลยหรือ?"

"ฮูหยินน่าจะรู้มานานแล้วมิใช่หรือ?" จื่ออันถามกลับอย่างประชดประชัน

เหลียงซื่อนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง "เรื่องราวในจวนมหาเสนาบดีของพวกท่านนั้น ข้ารู้ไม่มาก ต้องขออภัยด้วย ที่ก่อนหน้านี้เกือบจะทำร้ายท่านไปแล้ว และได้ทำร้ายเด็กรับใช้ของท่าน ข้าได้ยินจากซีเหมินเสี่ยวเยว่ว่าท่านมาก่อความวุ่นวายในงานแต่งของนาง ทำให้นางอับอายขายหน้าแขกเหรื่อที่มาร่วมงานมากมาย ข้าจึงคิดว่าท่านมีเจตนาที่แอบแฝงอยู่ และมีจิตใจที่ชั่วร้าย"