บทที่ 359

ระหว่างทางที่กลับไป จื่ออันก็ได้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นที่จวนในวันนี้ให้หยวนซื่อฟัง

หยวนซื่อพอได้ยินว่าเกิดเหตุเพลิงไหม้ ก็ตกใจจนหน้าซีด "โอ้สวรรค์ โชคดีที่เจ้าหนีออกมาได้"

เสี่ยวซุนกล่าว "ใช่เจ้าค่ะ โชคดีที่มีสวรรค์คุ้มครอง"

จื่ออันและหยวนซื่อพูดพร้อมกัน "อย่าไปเชื่อเรื่องสวรรค์จะปกป้องคุ้มครองอะไรเช่นนั้น"

แม่นมหยางกล่าว "เสี่ยวซุน หากไม่ใช่เพราะคุณหนูใหญ่ไหวตัวทันและฉลาดเฉลียว วันนี้คงต้องเอาชีวิตไปทิ้งในกองเพลิงนั่นแล้ว”

นางมองไปที่จื่ออัน "คุณหนูใหญ่ ท่านอย่าเพิ่งรีบร้อนเอาคืนเลย ตอนนี้ได้ทำให้มหาเสนาบดีเซี่ยรู้ตัวแล้ว ทั้งยังทำให้ราชสำนักวุ่นวาย อย่างไรเสียเขาก็เป็นมหาเสนาบดีของต้าโจว มีหลายสิ่งหลายอย่างอยู่ภายใต้ความรับผิดชอบของเขา ดังนั้นเขาจึงยังมีอิทธิพลมากเกินไปนะเจ้าคะ"

จื่ออันมองไปยังนาง "แม่นมหยางโปรดวางใจ ความสามารถในการอดทนอดกลั้นข้ายังมีอยู่ คนที่ข้าเผชิญหน้าด้วยคือมหาเสนาบดีของราชสำนัก หากทำให้เขาล้มลงด้วยเรื่องในครอบครัวได้ ข้าก็คงผลักความรับผิดชอบออกจากตัวมิได้ เพราะได้ทำให้เขาที่เป็นมหาเสนาบดีเสียหน้า มิใช่หรือ? มหาเสนาบดีของราชสำนัก หากไม่ตายอย่างยิ่งใหญ่และงดงาม ก็ต้องตายอย่างน่าอนาถ"

นางไม่รีบร้อนหรอก แม้พวกเขาจะมีเจตนาที่จะฆ่านางอยู่ทุกย่างก้าว ทว่าแต่ละก้าวนางก็สามารถถอดเขี้ยวเล็บของฝ่ายตรงข้ามได้ นางก็ไม่ได้โง่เขลาถึงขนาดที่คิดว่าจะสามารถฆ่าเซี่ยหวายจุนได้ในตอนนี้

นางเองก็ไม่อยากให้มู่หรงเจี๋ยเสี่ยงอันตรายเพื่อนาง โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ สถานการณ์ในตอนนี้ของเขานั้นเลวร้ายกว่าของนางมากนัก

มหาเสนาบดีเซี่ยต้องหมดอำนาจ ซึ่งหมายถึงขั้วอำนาจฝ่ายหนึ่งได้ล่มสลายไป เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ เลย

แต่ว่าหากเขาหาเรื่องใส่ตนเอง เช่นนั้นก็จะต่างออกไป

เขาพยายามฆ่านางทุกวิถีทาง เต็มใจลงมือกับลูกสาวแท้ ๆ ได้เช่นนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่เขารู้แล้วว่าเซี่ยหว่านเอ๋อไม่ใช่ลูกสาวของเขา แต่เขายังลงมือวางเพลิงได้ลง แล้วนางจะให้เขาตายง่าย ๆ ได้อย่างไร?

พอกลับไปถึงจวน ความยุ่งเหยิงภายในจวนยังไม่ถูกเก็บกวาดให้เรียบร้อย แต่เรื่องพวกนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกนางสองแม่ลูก พวกนางทั้งสี่คน ก็เดินกลับไปที่เรือนเซี่ยจื่อหย่วน