บทที่ 368

ประตูทางเข้ามีคนเข้ามาสองคน หนึ่งคนนั้นเป็นเด็กรับใช้ที่ก่อนหน้านี้อยู่ข้างกายของอ๋องเหลียง อีกผู้หนึ่งนั้นสวมใส่เสื้อผ้าเนื้อหยาบเล็กน้อย ตรงเอวนั้นมีมีดเล่มหนึ่งเหน็บติดเอาไว้ มีคิ้วหนาดวงตากลมโต รูปร่างสูงใหญ่ สวมใส่รองเท้าผ้าหยาบขาดรุ่งริ่งจนนิ้วเท้าโผล่ออกมาสองนิ้ว

จื่ออันเหลือบมองดู ไม่พบว่าบนมือของทั้งสองนั้นมีของขวัญอะไรอยู่

“ตาวเหล่าต้า ยื่นสองมือเจ้าให้คุณหนูใหญ่ดูเร็วเข้า!”

เด็กรับใช้ผู้นั้นจู่ ๆ ก็ดึงมีดออกมาจากเอว “ขอรับ!”

เขาส่งเสียงท้องถิ่นอันเข้มแข็งออกมา แล้วจึงพบว่าเขาค่อย ๆ หมอบนั่งลง ดาบในมือฟันออกไปข้างหน้า ได้ยินเพียงเสียง “โครม” โต๊ะด้านหน้าของอ๋องเหลียงแตกแยกออกเป็นสองส่วน อาหารเช้าบนโต๊ะตกกระจายลงบนพื้น

อ๋องเหลียงเอ่ยเสียงโกรธ “ไม่ได้ให้เจ้ามาผ่าโต๊ะข้าให้แยกออกจากกันเสียหน่อย”

ตาวเหล่าต้านั้นไม่ได้สนใจเขา ย่อตัวลงเก็บอาหารเช้านั้นขึ้นมา ใช้เสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่งนั้นห่อมัน เผยยิ้มแสดงฟันใหญ่สองซี่ออกมา “สกปรกเสียแล้ว กินไม่ได้ ทั้งหมดนี้ให้ข้าได้หรือไม่?”

“เอาไป เอาไป!” อ๋องเหลียงโบกมือออกไป ใบหน้าหมดความอดทน

จื่ออันเบิกตากวาง “ของขวัญที่ท่านอยากจะให้ข้า ก็คือให้เขาแสดงกระบวนท่าให้ข้าดูงั้นหรือ?”

“ไม่ใช่” อ๋องเหลียงอารมณ์ไม่ดีนัก จึงเรียกตาวเหล่าต้าออกมา “ซาลาเปาทั้งหมดนี้มอบให้แก่เจ้า เข้ามาคารวะเจ้านายคนใหม่ของเจ้า เรียกคุณหนูใหญ่ซะสิ”

“อะไรกัน? เจ้านายคนใหม่?” ตาวเหล่าต้าเลิกคิ้ว จ้องมองยังจื่ออัน เขาวางอาหารเช้าที่ห่ออยู่ในอ้อมแขนลงอย่างระมัดระวังบนโต๊ะ จากนั้นก็เดินไปยังด้านหน้าของจื่ออัน ก่อนจะคุกเข่าลงโขกศรีษะลงสองสามครั้ง “เหล่าต้าคารวะคุณหนูใหญ่ขอรับ”

จื่ออันหน้าผากนั้นปรากฏเส้นสีดำเรียงขึ้นมา “เจ้าก่อเรื่องอะไรขึ้น?”

ดวงตาของตาวเหล่าต้าเบิกโตขึ้นอีก “คุณหนูใหญ่เองก็เป็นคนพื้นเมืองหรือขอรับ? ”

จื่ออันโบกมือ​ “ไม่ใช่​ ข้าไม่ใช่​ เจ้า… ”

จื่ออันเงยหน้าขึ้นมองยังอ๋องเหลีย​ง​ เอ่ยถามออกไปอย่างทำอะไรไม่ถูก “ตกลง​ ท่านอ๋องมอบเขาให้แก่ข้า หมายความว่าอย่างไรกัน?”