บทที่ 372

เพราะเหตุนี้ จื่ออันจึงได้ให้เสี่ยวซุนคอยดูแลจัดการตาวเสี่ยวเอ้อให้เป็นอย่างดี และนำตาวเหล่าต้ากลับมายังจวน

จื่ออันไม่รู้ว่าในตอนนี้นั้น ผู้ที่ใช้สำเนียงท้องถิ่นเสียงเข้ม อย่างตาวเหล่าต้านั้น ขยับเพียงนิดก็จะฟาดลงไปที่ผู้คน หลังจากที่บุกเข้ามาอยู่ในชีวิตของนางโดยมิได้ตั้งใจแล้วนั้น เขาก็จะอยู่กับนางไปอีกทั้งชีวิต

เมื่อกลับมาถึงจวนแล้วนั้น ก็เป็นช่วงที่พระอาทิตย์กำลังอยู่ทางด้านทิศตะวันตกแล้ว

ฮูหยินผู้เฒ่าทำตามคำพูดได้ส่งสัญญาขายตัวของกุ้ยหยวนมาแล้ว ในที่สุดกุ้ยหยวนหลังจากที่ถูกพวกเขาทำร้ายมาแล้วหนึ่งวัน ก็สามารถกลับมายังเซี่ยจื่อหย่วนได้

แต่ว่าจื่ออันรู้ดีว่าหากกุ้ยหยวนยังคงอยู่ในจวน ยังคงอยู่ข้างกายนางก็คงจะยังไม่ปลอดภัย นางจึงคิดวิธี หาทางออกที่ดีให้แก่กุ้ยหยวน

เช้าวันรุ่งขึ้น มีพระราชเสาวนีย์ออกมาจากในวัง เป็นพระราชเสาวนีย์ของฮวงไท่โฮ่ว ผู้ที่นำพระราชเสาวนีย์มานั้นเป็นอ๋องหลี่ ไม่ใช่พระราชเสาวนีย์อภิเษกของจื่ออัน แต่เป็นพระราชเสาวนีย์แต่งตั้งหยวนซื่อให้เป็นเสี้ยนจู่

ฮวงไท่โฮ่วนั้นมิได้ชอบพอหยวนซื่อมากนัก แต่ที่นางออกพระราชเสาวนีย์ออกมาด้วยพระองค์เองนั้น เป็นเพราะว่าผู้สำเร็จราชการแทนองค์จักรพรรดินั้นได้เอ่ยออกมาแล้ว

อ๋องหลี่เมื่ออ่านพระราชเสาวนีย์เรียบร้อยแล้วนั้น จึงได้ให้หยวนซื่อเก็บของพระราชทานเอาไว้ให้ดี จากนั้นจึงได้เอ่ยออกมาต่อหน้าฮูหยินผู้เฒ่าและมหาเสนาบดีเซี่ยว่า “ฮวงไท่โฮ่วได้เอ่ยเอาไว้ในพระราชเสาวนีย์ว่า ที่ดินผืนนั้นที่จวนมหาเสนาบดีรุกล้ำ ตอนนี้ได้ประทานให้แก่ชิงตานเสี้ยนจู่ ดังนั้นข้าจะให้ศาลาว่าการนั้นรีบเข้ามาวาดโฉนดโดยเร็ว ให้แยกออกจากจวนมหาเสนาบดี”

ซีเหมินเสี่ยวเยว่เอ่ยออกมา “ท่านอ๋อง ที่ดินผืนนั้นจวนมหาเสนาบดีได้จ่ายเงินชดเชยออกไปแล้ว จะคิดรวมเข้าไปได้อย่างไรกันเพคะ?”

“ฮูหยินเสี่ยวเยว่จะให้ไต่สวนเรื่องนี้หรือ? ได้ ให้ศาลาว่าการยื่นเรื่องไต่สวนกันก่อน หากว่าได้มีการจ่ายเงินชดเชยออกไปแล้วจริง ๆ ราชสำนักจะนำเงินส่วนนี้คืนกลับมาให้”

ซีเหมินเสี่ยวเยว่เอ่ยเถียงออกมาด้วยเหตุผล “จะคืนได้อย่างไรกันเพคะ? มิใช่บอกว่านี่เป็นที่ดินของรางวงศ์หรอกหรือเพคะ? หากเป็นของราชวงศ์แล้ว จวนมหาเสนาบดีก็มิควรที่จะจ่ายเงินให้แก่ประชาชน และถ้าหากมิใช่ที่ดินของราชวงศ์แล้ว ก็ไม่ควรที่จะประทานให้แก่หยวน… ชิงตานเสี้ยนจู่!”

อ๋องหลี่มองไปยังนาง “แผ่นดินล้วนเป็นขององค์จักรพรรดิ ฮูหยินเสี่ยวเยว่หากว่าต้องถกเถียงเรื่องนี้ขึ้นมา ก็ย่อมที่จะถกเถียงได้ ทว่าเจ้าคิดว่าโทษของจวนมหาเสนาบดีรุกล้ำที่ดินของประชาชนนั้นจะเบากว่า หรือโทษของราชวงศ์ใช้สอยที่ดินเบากว่ากัน?”

ฮูหยินผู้เฒ่าเหลือบชำเลืองมองยังซีเหมินเสี่ยวเยว่ “พอแล้ว เจ้าก็หุบปากได้แล้ว”