บทที่ 382

ไท่เป่าเงยหน้าขึ้น มองดูฮูหยินผู้เฒ่าด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม "ที่ท่านพูดมาก็มีเหตุผล คนที่มือสะอาดไม่จำเป็นต้องล้าง ไม่จำเป็นต้องไปสนใจคำพูดเหลวไหลพวกนั้น อีกทั้งทุกคนก็ล้วนเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน เรื่องที่ไม่ดีก็ได้ผ่านพ้นไปแล้ว เช่นนั้นก็ให้มันแล้วกันไป ดีหรือไม่?"

ตอนที่เขาคำถามนี้ ก็ได้มองไปที่จิ้นกั๋วกง

แม้ว่าจิ้นกั๋วกงต้องการที่จะยุติเรื่องนี้เป็นอย่างมาก แต่ว่าเรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว พูดออกมาแล้วก็ตั้งมากมาย ประเด็นที่เหลียงซื่อกล่าวมาก็มีข้อสงสัยอยู่หลายจุด หากไม่อธิบายให้กระจ่าง เหล่าผู้อาวุโสก็ไม่รู้ว่าจะคิดเห็นเช่นไรกับจวนกั๋วกง

ดังนั้นเขาคิดว่ามีเรื่องไหนที่จำเป็นต้องพูดก็แค่พูดออกมา โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ตอนนี้พวกเขาก็ถือไพ่เหนือกว่า ไท่เป่าก็จะได้ไม่เชื่อคำพูดของเหลียงซื่อ หากไม่ใช้โอกาสในวันนี้ทำให้ทุกเข้าใจ ก็ไม่ว่าวันไหนจะมีใครหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดอีก

ดังนั้นจิ้นกั๋วกงจึงลุกขึ้นมาและกล่าวอย่างนอบน้อม ไท่เป่า ตระกูลซีเหมินของพวกเราตั้งรกรากอยู่ในเมืองหลวงมานานกว่าสองร้อยปี ชื่อเสียงดีงาม เกียรติยศสูงส่ง ไม่เคยแปดเปื้อนด้วยเรื่องสกปรกอันใด ด้วยเหตุนี้จึงได้รับความเคารพรักจากประชาชนเป็นอย่างดี แม้ว่าเหตุเพลิงไหม้จะเกิดขึ้นที่จวนมหาเสนาบดี แต่ว่าฮูหยินรองกลับกล่าวหาว่าข้าก็มีความผิด ข้าทนไม่ได้จริง ๆ ในเมื่อไท่เป่าได้ถามออกมาแล้ว เช่นนั้นก็โปรดช่วยถามต่อไป ฮูหยินรองนางจะได้สบายใจเสียที"

ไท่เป่ากล่าวอย่างลำบากใจ "วันนี้คือวันงานเลี้ยงต้อนรับลูกเขยของจวนกั๋วกง เดิมทีก็เป็นเรื่องที่น่ายินดี เหตุใดต้องพูดถึงเรื่องที่ไม่ดีเหล่านี้ด้วยเล่า?"

ซีเหมินเสี่ยวเยว่กล่าว "ท่านปู่ห้า พูดตามตรง ข้าไม่เคยคิดที่จะไม่เคารพรักท่านอาสะใภ้รองเลย เรื่องที่ท่านอาสะใภ้รองช่วยออกหน้าทำร้ายเด็กรับใช้ในจวนมหาเสนาบดี เพื่อใส่ร้ายคุณหนูใหญ่เซี่ยจื่ออัน เป็นข้าที่ผิดเอง ดังนั้นข้าจึงต้องขออภัยอาสะใภ้รองไว้ตรงนี้ด้วย”

พูดจบ นางก็หันไปคุกเข่าโขกหัวคำนับ ติดต่อกันสามครั้ง เสียงดังปังปังปัง

หลังจากโขกเสร็จ นางก็เงยหน้าขึ้น น้ำตาคลอเบ้า น้ำเสียงสะอื้น "อาสะใภ้รอง ข้าต้องขอบคุณที่ท่านช่วยออกหน้าแก้แค้นแทนข้า แต่ว่าข้าไม่ได้สั่งให้ใครไปทำร้ายท่านจริง ๆ และก็ไม่ได้วางยาพิษใส่ท่านด้วย ท่านอย่าได้ไปเชื่อคำพูดใส่ร้ายของผู้อื่นนะเจ้าคะ"

อืม ถูกคนใส่ร้าย จื่ออันรู้สึกว่าหลังของนางเต็มไปด้วยรูแล้ว เพราะถูกคนแทงใส่

เฮ้อ นางถอนหายใจอย่างสงบเสงี่ยม ฉากดี ๆ รีบเกิดมาขึ้นมาสักที ไม่อย่างนั้นนางก็จะรู้สึกง่วงนอนขึ้นมาแล้วนะ