บทที่ 390

เซี่ยหว่านเอ๋อรู้สึกโกรธมาก ตอนที่ซีเหมินเสี่ยวเยว่แต่งเข้ามานางก็ไปคุกเข่าโขกหัวคำนับและยกชาให้นาง อีกทั้งยังเรียกนางว่าท่านแม่ หากซีเหมินเสี่ยวเยว่จะต้องหย่าออกไป เช่นนั้นนางก็คำนับไปโดยเปล่าประโยชน์ใช่ไหม? นางได้มารดาที่ไร้ประโยชน์เพิ่มขึ้นมาอีกคนแล้วสินะ

เดิมทีคิดว่าซีเหมินเสี่ยวเยว่จะมีความร้ายกาจ สามารถสนับสนุนอะไรนางได้บ้าง แต่กลับนึกไม่ถึงเลยว่า ดูดีแต่กลับใช้การอันใดมิได้ สวยแต่รูปจูบไม่หอม

นางรู้สึกผิดหวังมากจริง ๆ

จื่ออันไม่ได้สนใจเรื่องของทางนั้น นางเพียงพูดกับฮูหยินผู้เฒ่าอยู่ทางนี้ถึงเรื่องการหย่าร้าง

"ฮูหยินผู้เฒ่า เรื่องหย่าร้าง วันนี้ท่านช่วยให้คำตอบกับข้าด้วย"

ฮูหยินผู้เฒ่ายื่นมือออกไปดึงตัวนางมานั่ง ใบหน้าแลดูใจดีอย่างบอกไม่ถูก "จื่ออัน เจ้าโกรธเกลียดย่าอย่างข้ามาก ใช่หรือไม่?"

จื่ออันยิ้มเย้ยหยัน "คำพูดของฮูหยินผู้เฒ่า ทำให้ข้ารู้สึกสะเทือนใจยิ่งนัก"

ฮูหยินผู้เฒ่าโบกมือ มองนางด้วยท่าทางที่เหมือนจะรู้สึกผิด "ย่ารู้ว่าเจ้าเกลียดย่าจริง ๆ และก็รู้ด้วยว่าสิ่งที่ย่าทำนั้นไม่ถูกต้อง ปฏิบัติต่อพวกเจ้าสองแม่ลูกอย่างไม่เป็นธรรม แต่ว่าเจ้าก็ต้องเข้าใจย่าด้วยว่าย่าก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว หลินหลินคือเด็กผู้ชายเพียงคนเดียวในจวน แต่กลับไร้เดียงสามากเช่นนั้น หากข้าไม่ส่งเสริมน้องสาวของเจ้า ต่อไปจวนมหาเสนาบดีจะอยู่อย่างไร?"

จื่ออันเพียงรู้สึกขนลุกขึ้นมาทั้งตัวก็เท่านั้น "ฮูหยินผู้เฒ่าตอบมาเพียงอย่างเดียวว่าตกลงหรือไม่ตกลงก็พอ"

ฮูหยินผู้เฒ่ายิ้มอย่างขมขื่น "หากเจ้ายังยืนกรานเช่นนั้น ข้าก็ไม่มีเหตุผลที่จะไม่รับปากเจ้า"

"ยินยอมก็ดีแล้วเจ้าค่ะ หากยินยอม ก็ให้ท่านมหาเสนาบดีเขียนหนังสือหย่าร้างภรรยาตรงนี้เลย ต่อจากนี้ ต่างคนต่างจะได้มีความสุขกันเสียที" แน่นอนว่าจื่ออันไม่ปล่อยให้ยื้อเวลาอีกต่อไป