บทที่ 401

จื่ออันเอียงคอถามนาง "เช่นนั้น เจ้าชอบเขาจริง ๆ แล้วใช่ไหม?"

เฉินหลิวหลิ่วตอบตามจริง "ใช่ ข้าชอบเขา แต่กับพวกคุณชายตระกูลตระกูลดี ๆ อื่น ๆ ล้วนแตกต่างกัน ตอนที่เขามองผู้อื่น ลูกตาของเขาดำทั้งสองข้าง"

"ใครบ้างไม่มีลูกตาดำสองข้าง?" จื่ออันพูดอย่างไร้อารมณ์

“ไม่ใช่ หมายถึงลูกตาดำที่ดำมากถึงมากที่สุด ท่านย่าของข้าเคยบอกไว้ว่า ใครก็ตามที่มีลูกตาที่ดำมาก ๆ มั่นใจได้ว่าจิตใจของคนผู้นี้ จะต้องดีแน่นอน"

นางพูดพลาง ก็ตั้งใจดูลูกตาดำของจื่ออันพลาง "ลูกตาของเจ้าออกไปทางสีน้ำตาล จื่ออัน เจ้าเป็นคนที่จิตใจโหดเหี้ยมนี่นา"

จื่ออันมองดูลูกตาของนาง ที่มันหลุกหลิกไปมา นึกถึงนิสัยของเฉินหลิวหลิ่ว ช่างเป็นคนที่โผงผางจริง ๆ"

"นี่มันไม่สอดคล้องกับหลักการทางวิทยาศาสตร์" จื่ออันกล่าว

"หลักการทางวิทยาศาสตร์อะไร?" เฉินหลิวหลิ่วเอ่ยถาม

"ไม่มีอะไร เจ้าคิดว่าข้าจิตใจโหดร้ายหรือไม่?" จื่ออันถาม

เฉินหลิวหลิ่วส่ายหัว "ก็ไม่นะ แต่ข้าคิดว่าเจ้ามีความอดทนอดกลั้นมาก จวนมหาเสนาบดีทำกับเจ้าถึงขนาดนี้ เจ้ายังทนได้ แต่ท่านย่าของข้าบอกว่า เจ้าจำเป็นต้องทนไปก่อน"

"เจ้ากับท่านย่าของเจ้าพูดถึงข้าลับหลังด้วยเหรอ?" จื่ออันรู้สึกประหลาดใจมาก เดิมทีคิดว่าเฉินไท่จวินไม่ใช่คนที่ชอบซุบซิบนินทา

เฉินหลิวหลิ่วกล่าว "วันนั้นหลังจากกลับมาจากงานแต่ง ตอนที่ท่านย่าอยู่บนรถม้าได้พูดขึ้นมาว่า ฮูหยินผู้เฒ่าไร้ยางอายมากขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนสุนัขที่จนตรอกแล้ว นางยังบอกอีกว่าหากเซี่ยจื่ออันรู้จักอดทน ก็ไม่ต้องเหยียบหางสุนัขบ้า มิเช่นนั้นจะเป็นการบีบให้พวกเขาคลุ้มคลั่ง ถึงแม้ว่าท้ายที่สุดแล้วจะกำจัดพวกเขาได้ แต่ตนเองก็ต้องได้รับบาดเจ็บเหมือนกัน"

จื่ออันอดไม่ได้ที่จะรู้สึกยกย่องเหล่าไท่จวิน ความจริงก็เป็นดั่งที่นางกล่าว นี่แหละคือสาเหตุที่นางต้องอดทนต่อไป

ตอนนี้ถ้าจะจัดการกับจวนมหาเสนาบดี จะค่อยเป็นค่อยไปไม่ได้แล้ว จะต้องจัดการให้ตรงจุดภายในครั้งเดียว

ขั้นตอนที่ไล่ต้อนพวกเขามาทีละนิด ๆ ก็จบลงแล้ว จนถึงตอนนี้ พวกเขาจะต้องมีช่องโหว่เป็นแน่ ซึ่งนางก็รอช่องโหว่นี่นั่นเอง

อีกทั้งนางยังมั่นใจว่า ไม่จำเป็นต้องหาช่องโหว่นี่เอง ยังไงมหาเสนาบดีเซี่ยก็ต้องเผยออกมาอยู่แล้ว