บทที่ 407

เข็มเล่มหนึ่งลอยเข้าไปในกรงเหล็ก ไม่ได้ปักเข้าไปในหัวของหวางหยู

หวางหยูค่อย ๆ หยุดอาการกระตุกลงอย่างช้า ๆ กายก็ถอยไปด้านหลัง ดวงตาค่อย ๆ ปิดลง

ผู้ที่ปาเข็มออกไปนั้นเป็นมู่หรงเจี๋ย ในมือของเขาถือกล่องเข็มเล็ก ๆ อยู่ เป็นกล่องใส่เข็มพิษ แน่นอนว่าที่ปาออกไปนั้นไม่ใช่เข็มพิษ แต่เป็นเข็มยาสลบ

เขาก้าวใหญ่ ๆ ออกมา จูงมือจื่ออันเอาไว้ “ไป ข้าส่งเจ้ากลับไปก่อน”

จื่ออันอ้าปากค้าง มองเห็นแววตาเขามีร่องรอยของความเจ็บปวดออกมา ชั่วขณะนั้นก็เข้าใจขึ้นมา เขาไม่ยินยอมให้นางอยู่ที่นี่เพื่อเผชิญหน้ากันกับหวางหยูทหารของเขา

จื่ออันไม่รู้ว่าจะปลอบโยนเขาได้อย่างไร ทำได้เพียงแต่เงียบไปตลอดทาง

ในตอนที่ถึงจวนมหาเสนาบดีนั้น มู่หรงเจี๋ยจู่ ๆ ก็เอ่ยขึ้นมา “แผ่นดินต้าโจวของข้านี้ อาศัยทหารเหล่านี้ใช้เลือดปกป้องมันมา ราษฎรสามารถอยู่อย่างสงบมีความสุข เหล่าคนชนชั้นสูงสามารถอยู่อย่างสงบไร้กังวลเรื่องลมฝน ล้วนแต่พึ่งพาพวกเขา ข้าสาบานไว้ว่า ใครก็ตามที่ใช้ชีวิตของทหารเหล่านั้นมาต่อสู้แย่งชิงอำนาจกัน ข้าจะไม่ปล่อยไปแม้แต่คนเดียว”

จื่อหันมองเห็นแววตาของเขามีความกรุ่นโกรธแสดงออกมา เส้นเลือดบนหน้าผากของเขากระตุกเคลื่อนไหว นางจึงรู้ดีว่าได้ถึงขีดจำกัดของเขาแล้ว

จื่ออันเอื้อมมือออกไปอยากจะกอดเขาสักนิด แต่กลับรู้สึกว่าไม่ค่อยจะเหมาะสมนัก มือหยุดชะงักอยู่ในอากาศ ค่อย ๆ เก็บกลับมาอย่างช้า ๆ “ขอโทษด้วยเพคะ หม่อมฉันช่วยอะไรท่านไม่ได้เลย”

“เซี่ยจื่ออัน ข้าจะไม่ปล่อยเซี่ยหวายจุนไปแน่ จุดเริ่มต้นของเรื่องนี้ เป็นเพราะเขา” มู่หรงเจี๋ยมองยังจื่ออัน เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

จื่ออันผงกศีรษะ “อืม”

นางไม่รู้ว่าจะเอ่ยอะไรออกมา นางเองก็รู้ว่ามู่หรงเจี๋ยนั้นไม่ได้โมโหนาง เพียงแต่ทุกคนต่างก็รู้กัน ว่าเซี่ยจื่ออันนั้นเป็นบุตรสาวของเซี่ยหวายจุน จุดนี้มิอาจเปลี่ยนแปลงได้ เมื่อเกิดอะไรขึ้นกับเซี่ยหวายจุน ทุกคนในสกุลเซี่ยก็จะต้องเกี่ยวข้องไปด้วย

มู่หรงเจี๋ยกำลังเตือนนาง หากว่านางจะลงมือนั้น ทางที่ดีควรจะให้เร็วขึ้นอีก ไม่งั้นแล้วนางจะมีสถานะบุตรสาวของเซี่ยหวายจุน อาจจะถูกลากให้ติดร่างแหเข้าไปด้วย

มู่หรงเจี๋ยมองมายังนางพลางเอ่ย “หากว่าเจ้ายังมิอาจหลีกหนีออกจากจวนมหาเสนาบดีได้แล้วนั้น ทางที่ดีให้ทำอะไรก็ได้ที่ให้ทุกคนมองเห็นว่า เจ้ากับจวนมหาเสนาบดีนั้นมิได้มีใจคิดเช่นเดียวกัน ต่อไปหากว่าจวนมหาเสนาบดีเกิดเรื่องขึ้นมา หากว่ามีผู้ที่ยินยอมเอ่ยขอร้องให้แก่เจ้า ยังพอจะรู้ว่าควรเริ่มต้นจากที่ใด”