บทที่ 416

เดินมาได้ประมาณสองลี้ รถม้าของมู่หรงเจี๋ยก็ตามมาทัน

“ขึ้นมา!” มู่หรงเจี๋ยเอ่ยออกมาด้วยใบหน้าเรียบเฉย

จื่ออันขึ้นรถม้ามา มองใบหน้าขาวเรียบ มุมปากกระตุกขึ้น “ข้ารู้ว่าท่านกล่าวโทษข้าที่ล่วงเกินหวงไท่โฮ่ว แต่ว่ามีบางเรื่องที่ข้ามิอาจที่จะประนีประนอมได้”

“ถ้าอย่างนั้นเจ้าไม่อยากที่จะแต่งงานกับข้าแล้วหรือ” มู่หรงเจี๋ยจ้องมองยังนาง

“ข้าไม่ได้มีความหมายเยี่ยงนี้ เพียงแต่… ” นางเมื่อครู่ที่ขัดแย้งกับหวงไม่โฮ่วนั้น ไม่คิดว่าเขาจะโมโหเพราะสาเหตุนี้ “พวกเรายังอายุน้อย ไม่เช่นนั้นก็ทนรออีกสักปีสองปี”

“ทน？เสด็จแม่เมื่อครู่เอ่ยออกมาแล้ว พรุ่งนี้ก็จะเลือกพระชายาให้กับข้า ปีนี้จะต้องแต่งพระชายาผู้สำเร็จราชการแทนเข้ามา” มู่หรงเจี๋ยเอ่ยออกมาด้วยใบหน้าเรียบเฉย

จื่ออันส่งเสียงอ่าออกมา “รีบร้อนขนาดนี้เลยหรือ?”

ในใจมีความรู้สึกหึงหวง ดูท่าแล้ว เมื่อครู่ตนคงจะประมาทเกินไป บางทีการยึดมั่นในหลักการนั้น อาจจะสามารถพูดให้ดูนุ่มนวลขึ้นอีกได้

“ไม่ผิด เจ้ากลับไปเอ่ยกับเสด็จแม่ก่อน เจ้าจะเอ่ยกับท่านแม่ของเจ้าว่าจะไม่ไปมาหาสู่กับเสด็จพี่ของข้า ท่านแม่ก็จะประทานพระราชเสาวนีย์ให้พวกเราแต่งงานกัน” มู่หรงเจี๋ยเอ่ยออกมา

จื่ออันเงียบไปครู่นึง “ท่านรู้ดีว่าข้ามิอาจเอ่ยออกมาเยี่ยงนั้นได้ ต่อให้ท่านไม่ปวดใจแทนเสด็จพี่ของท่าน แต่ข้าก็ปวดใจแทนท่านแม่ของข้า”

“ดังนั้นเจ้าจะยอมถอดใจจากตัวข้า? ให้ข้าไปแต่งกับสตรีอื่นหรือ?” มู่หรงเจี๋ยเอ่ยเสียงสูงขึ้น

จื่ออันเงียบไปอีกครั้งนึง เอ่ยเสียงเบา “ข้าคิดว่าท่านสามารถไปเอ่ยกับหวงไท่โฮ่วได้ เช่นว่า ท่านนอกจากข้าแล้วจะไม่แต่งผู้อื่น ไม่มีข้าแล้วท่านจะตายขึ้นมาเป็นต้น”

มู่หรงเจี๋ยตกตะลึงไปเล็กน้อย ได้ฟังคำของนางแล้ว อดไม่ได้ที่จะมองนาง ยิ้มพลางเอ่ย “เจ้าไปเอาความมั่นใจมากมายนี้มาจากที่ใดกัน? ยังจะบอกว่าถ้าไม่มีเจ้าก็อาจจะตายได้ ทำไมถึงไม่เห็นว่าเจ้าหากไม่ข้าก็จะเป็นจะตาย?”

จื่ออันดึงแขนเสื้อของเขา “หากว่าหวงไท่โฮ่วเป็นห่วงความเป็นความตายของข้าแล้ว ข้าก็จะไปเอ่ย แต่ว่านางแสดงออกมาว่าไม่สนใจความเป็นความตายของข้า แต่นางสนใจ...เอ๊ะ แขนเสื้อของท่านแอบซ่อนอะไรเอาไว้? เป็นแท่งใหญ่เชียว”

จื่ออันเพียงครู่ก็ดึงออกมา เปิดมันออก “ประทานงานอภิเษกสมรส?”