ตอนที่ 418
บทที่ 418
October 21, 2026
กุ้ยไท่เฟยยกถ้วยชามาจ่ออยู่ที่ริมฝีปาก เป่าออกไปเล็กน้อย ดื่มลงไปในชั่วพริบจาเดียว
ป้าซือจูไม่กล้าที่จะหายใจออกมา ใจเต้นอย่างแรงเร็ว ในใจนั้นมีความทรงจำอยู่มากมาย ความทรงจำเหล่านั้น กุ้ยไท่เฟยสามารถลืมมันได้ แต่นางลืมไม่ได้
กุ้ยไท่เฟยค่อย ๆ จิบลงไป มองมายังป้าซือจู จากนั้นแววตาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นผิดหวัง นางคายใบชาในปากออกมา แล้วจึงทิ้งลงไปบนพื้น
ป้าซือจูกายสั่นไปทั่ว คุกเข่าลงมา ใบหน้าราวกับได้ตายไปแล้ว
“ในตอนที่ข้าดื่มมันเข้าไปนั้น หากว่าเจ้าขัดขวางข้า ข้ายังจะสามารถให้อภัยเจ้าได้ อย่างน้อยก็รู้ว่าเจ้ายังคิดถึงความสัมพันธ์ระหว่างเรา แต่ทว่าเจ้าช่างโหดร้ายเสียจริง คิดจะฆ่าข้าได้ลงคอ ซือจู ซือจูอ่า เจ้าว่าข้ายังจะปล่อยเจ้าไปอีกได้หรือ?”
“ท่านรู้แล้วหรือเพคะ?” ซือจูริมฝีปากสั่นสะท้าน แต่แววตาที่ตื่นตระหนกนั้นกลับไม่มี กลับดูสงบขึ้น
กุ้ยไท่เฟยแววตากราดเกรี้ยว เอ่ยเสียงเข้ม “ตั้งแต่ที่เจ้าเริ่มจะช่วยเอ่ยให้กับเขาในวันนั้น ข้าก็เริ่มที่จะมีสติตื่นรู้ สั่งให้คนคอยจับตาดูเจ้า เมื่อครู่เจ้าเอ่ยถามหลัวซุ่ยที่ด้านนอกนั้น แล้วก็ประคองถ้วยชากลับไป อาฝูก็ได้คอยติดตามเจ้าไป ก่อนที่เจ้าจะกลับมานั้น อาฝูได้เอ่ยบอกแก่ข้า ซือจู เจ้าทำให้ข้าผิดหวัง เจ็บปวดใจเสียจริง!”
ป้าซือจูดวงตาดูเงียบสงบ “ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว แล้วแต่ไท่เฟยจะจัดการกับบ่าวเถอะเพคะ”
กุ้ยไท่เฟยลุกขึ้นยืน กระโปรงยาวจนถึงพื้น กระโปรงได้กวาดลากน้ำชาที่หกไปเมื่อครู่นี้ เลอะละอองฝุ่น นางหันหลังให้แก่ซือจู นางพูดไม่ออกอธิบายไม่ถูกถึงความผิดหวังและเจ็บปวดที่มี “ก่อนที่เจ้าจะตายนั้น ข้าจะให้เจ้าได้เป็นมารดาบุญธรรมของอาเจี๋ย ถือซะว่าช่วยเติมเต็มความรักที่เจ้ามีต่อเขา”
ซือจูสีหน้าเปลี่ยนไป “ไม่ ไม่เพคะ บ่าวไม่ได้มีวาสนาขนาดนี้!”
กุ้ยไท่เฟยหันกายกลับมามองยังนาง จากนั้นก็ค่อย ๆ ย่อกายลง ประคองนางขึ้นมา น้ำเสียงอ่อนโยนอย่างมาก “เจ้าคู่ควร ตั้งแต่เล็กเขาก็สนิทชิดเชื้อกับเจ้า ตอนที่อยู่ในวังนั้น ไม่ใช่เจ้าที่คอยดูแล ก็เป็นนางที่ดูแล ข้าผู้ที่เป็นมารดาผู้ให้กำเนิดนั้น ยังเทียบไม่ได้กับพวกเจ้า อาเจี๋ยในตอนนี้เคารพนาง เรียกนางว่าเสด็จแม่ แต่ว่าเจ้ายังไงเสียก็มีสถานะเป็นเพียงบ่าว เช่นนี้มันคู่ควรกับเจ้ามากเพียงไรแล้ว? เจ้าเป็นมารดาบุญธรรมของเขา เจ้าตายไปแล้ว เขาก็จะต้องไว้ทุกข์ให้แก่เจ้า บิดามารดาบังเกิดเกล้าต้องไว้ทุกข์สามปี เจ้าที่เป็นมารดาบุญธรรมของเขาจะต้องไว้ทุกข์ให้หนึ่งปี เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นถึงความโศกเศร้าของเขาที่มีต่อเจ้าเมื่อจากไปแล้ว”
“ไม่ ไม่เพคะ…” ป้าซือจูดูหวาดกลัว “ขอร้องไท่เฟยอย่าทำแบบนี้เถิดนะเเพคะ บ่าวไม่อยากที่จะทำให้ท่านอ๋องต้องเสียเวลา ไม่อยาก…”