บทที่ 421

เช้าวันรุ่งขึ้นที่จวนผู้สำเร็จราชการ มีโคมไฟสีขาวแขวนไว้

ตรงประตูติดป้ายสีขาวที่เขียนคำว่าเตี้ยน ที่แสดงให้เห็นว่าได้มีคนตาย โคมไฟสีขาวก็แขวนไว้ที่หน้าประตูจวนเช่นกัน

ขณะที่มู่หรงเจี๋ยเพิ่งจะตื่นนอนและกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้า หนี่หรงก็เดินเข้ามา และกล่าวอย่างจริงจัง "ท่านอ๋อง มีคนจากเรือนของไท่เฟยมาส่งข่าวว่า เมื่อคืนนี้ป้าซือจูเสียชีวิตอย่างกะทันหันพ่ะย่ะค่ะ!"

มู่หรงเจี๋ยหันหน้ากลับไปมองทันที แล้วกล่าวถามอย่างตกใจ "เจ้าว่ากระไรนะ?"

หนี่หรงกล่าวอย่าโศกเศร้า "ในตอนเช้าตรู่ของวันนี้ที่บ่าวตื่นขึ้นมา ที่จวนก็เริ่มแขวนโคมไฟสีขาวแล้ว พอถามก็ถึงได้รู้ว่าที่แท้เมื่อคืนนี้ป้าซือจูได้เสียชีวิตอย่างกะทันหันพ่ะย่ะค่ะ"

มู่หรงเจี๋ยรีบสวมชุดให้เรียบร้อยในทันที แล้ววิ่งออกจากประตูไป เขามุ่งไปที่เรือนชิงหนิงอย่างรวดเร็ว

ร่างของป้าซือจูถูกวางไว้ในลานเรือน โลงถูกวางไว้ที่ด้านข้าง ส่วนกุ้ยไท่เฟยก็ยืนอยู่ข้าง ๆ เช็ดหน้าให้นางด้วยตนเอง

มู่หรงเจี๋ยยืนอยู่ที่ปากทางเข้าสู่ลานกว้าง มองดูผู้หญิงที่เลี้ยงดูเขามาทั้งชีวิตด้วยสายตาที่ว่างเปล่า เกิดความรู้สึกในใจที่ไม่รู้ว่าจุกหรือรู้สึกสำนึกผิดกันแน่

เมื่อคืนนี้เขาควรจะมา

ภาพในอดีตแวบเข้ามาในจิตใจ ก่อนหน้าที่อ๋องเหลียงจะป่วย ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนดีไปหมด แม้ว่าท่านป้าจะรับใช้เสด็จแม่ แต่ว่าเวลาส่วนใหญ่ก็ใช้ในการดูแลเรื่องอาหารและการแต่งตัวให้เขา

นางมักจะพูดว่า สิ่งที่ท่านอ๋องทำให้นางไม่พอใจมากที่สุดก็คือ เรื่องที่ตราบจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่อภิเษก

กุ้ยไท่เฟยที่เห็นเขามา ก็ปัดมือให้คนที่อยู่ข้าง ๆ ออกไป แล้วเช็ดมือให้นางต่อ เงยหน้าขึ้นและยิ้มแปลก ๆ "มานี่สิ มาโขกหัวคำนับนางสักครั้ง นางเป็นแม่บุญธรรมของเจ้านะ"