บทที่ 435

กุ้ยไท่เฟยยิ้มเย้ยหยัน "ความหมายของฮูหยินผู้เฒ่าก็คือ ข้าพูดให้หวงไท่โฮ่วมีพระราชเสาวนีย์ลงมาไม่ได้เองเช่นนั้นหรอกหรือ? นางคงมีพระราชเสาวนีย์ลงมาแล้ว ถ้าสร้างความเชื่อมั่นให้นาง เรื่องนี้ไม่ช้าก็เร็ว"

ฮูหยินผู้เฒ่ายิ้มประชดประชัน "กุ้ยไท่เฟยเข้าใจผิดแล้ว หม่อมฉันไม่ได้หมายความเช่นนั้น หม่อมฉันเองก็รีบเหมือนกัน เห็นได้ว่าหว่านเอ๋อโตแล้วไม่ใช่เด็กอีกต่อไป แม้ว่าฮองเฮาจะมีพระราชเสาวนีย์ลงมา แต่หวงไท่โฮ่วไม่เคยแสดงท่าทีใดเลย ก็ทำให้ไม่สามารถกำหนดวันอภิเษกได้ มีเพียงแต่สัญญาว่าจะอภิเษกแต่ไร้วี่แววของวันอภิเษก จึงเกิดความกังวลใจอย่างเลี่ยงไม่ได้เพคะ"

กุ้ยไท่เฟยกล่าว "ได้ ข้ารับปากเจ้า ในวันที่ข่าวแพร่ออกไป จะเป็นวันที่หวงไท่โฮ่วมีพระราชเสาวนีย์ลงมา"

ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าว "เพคะ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ หม่อมฉันจะรอฟังข่าวจากท่านอย่างใจเย็น"

พูดจบก็ลุกขึ้นคำนับแล้วขอตัวกลับไป

ออกมาจากร้านจู้เสียนแล้ว ป้าชุ่ยยู่กล่าวถาม "ฮูหยินผู้เฒ่า ท่านคิดว่าคำพูดของกุ้ยไท่เฟยเชื่อถือได้หรือไม่เจ้าคะ?"

ฮูหยินผู้เฒ่าคิดอยู่ครู่หนึ่ง "น่าเชื่อถือหรือไม่ก็ตาม เรื่องนี้ก็ต้องรีบจัดการ วันนี้มหาเสนาบดีไปที่ไหน? ถ้าเขากลับมาก็มารายงานข้าด้วย"

"เจ้าค่ะ!" ป้าชุ่ยยู่กล่าว

ฮูหยินผู้เฒ่าสั่งต่อ "จริงสิ บอกหลานยู่ด้วยว่า สองสามวันนี้อย่าไปยุ่งกับคนของเรือนเซี่ยจื่อหย่วน จะได้ไม่เป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น"

ป้าชุ่ยยู่ชะงักไปเล็กน้อย "เรื่องนี้..."

ฮูหยินผู้เฒ่าจ้องนางในทันที "เป็นอะไรไป?"

ป้าชุ่ยยู่ลดเสียงลงกล่าว "ฮูหยินผู้เฒ่าเจ้าคะ วันนี้ป้าหลานยู่บอกว่าจะให้บทเรียนกับคุณหนูใหญ่เสียหน่อยเจ้าค่ะ"

"ให้บทเรียนอะไรกัน?" ฮูหยินผู้เฒ่าโมโหมาก "ข้าเคยบอกแล้วไง หากไม่มีคำสั่ง ใครก็ห้ามไปยุ่งกับทางเรือนเซี่ยจื่อหย่วน"

ป้าชุ่ยยู่อดไม่ได้ที่จะแก้ตัวแทนนาง "ฮูหนินผู้เฒ่า ได้โปรดระงับโทสะก่อนเจ้าค่ะ ป้าหลานยู่ก็แค่อยากช่วยท่านระบายความโกรธก็เท่านั้น"