บทที่ 453

พอบ่าวรับใช้ยกน้ำชามาให้ ฮูหยินผู้เฒ่าจึงยกขึ้นมาจิบเล็กน้อย นางมองจื่ออันผ่านความอึมครึม ก็รู้ได้ถึงเป้าหมายของนาง ไปร้องทุกข์ก็จะยิ่งดึงดูดความสนใจของคนจำนวนมาก เช่นนั้นทุกคนก็จะจับจ้องมาที่จวนมหาเสนาบดี เท่ากับจวนถูกควบคุมดูแล

ฮูหยินผู้เฒ่าสงบสติอารมณ์ "หลานยู่ก็ถูกเจ้าลงโทษไปแล้ว เรื่องนี้ก็ให้แล้ว ๆ กันไปเถิด ข้าจะให้คนส่งของไปให้ทางเรือนเซี่ยจื่อหย่วน เพื่อแทนคำขอโทษจากหลานยู่ เจ้าคิดว่าดีหรือไม่?"

จื่ออันยิ้มเย้ยหยัน "ไม่ดีเจ้าค่ะ ฮูหยินผู้เฒ่า เรือนเซี่ยจื่อหย่วนแม้ว่าจะไม่มั่งคั่งเหมือนเรือนอื่น ๆ ในจวนมหาเสนาบดี ทว่าของที่จำเป็นก็มีครบหมดแล้ว ไม่ต้องการของมีค่าอื่นใดอีก"

ป้าหลานยู่ที่ได้ยินคำพูดก้าวร้าวของจื่ออัน ก็รู้สึกไม่อยากอ่อนข้อให้เลยแม้แต่น้อย "เจ้าก็ทุบตีข้าไปแล้วนี่? หากต้องไต่สวน ฮูหยินผู้เฒ่าก็ไต่สวนเจ้าได้เช่นกัน"

"เจ้าเป็นคนก่อเรื่องก่อน ไม่รู้หรืออย่างไร?" จื่ออันกวาดสายตามองไปที่นางอย่างเย็นชา "อีกเรื่อง ข้าคุยกับฮูหยินผู้เฒ่า เกี่ยวอะไรกับเจ้าด้วย? กลับไปยืนด้านข้างซะ"

ฮูหยินผู้เฒ่ามองใบหน้าที่เกรี้ยวกราดของหลานยู่ "พอได้แล้ว เจ้าออกไปเถิด"

หลานยู่กล่าวอย่างไม่เต็มใจ "ฮูหยินผู้เฒ่า แม้ว่านางจะไปร้องทุกช์ พวกเราก็จะไม่เป็นอะไรอยู่ดี เพราะนางไม่มีหลักฐานที่จะพิสูจน์ว่าข้าเป็นคนทำ ไม่ว่านางจะพูดอย่างไร ทางศาลไม่มีทางเชื่อนางหรอกเจ้าค่ะ"

ฮูหยินผู้เฒ่าตบโต๊ะแล้วขึ้นเสียง "ไสหัวออกไปซะ!"

หลานยู่ที่ถูกฮูหยินผู้เฒ่าตะคอกก็ตัวสั่นเทาอย่างช่วยไม่ได้ ไม่กล้าล้ำเส้นอีก ออกไปด้วยท่าทีที่ไม่เต็มใจ

ฮูหยินผู้เฒ่ามองจื่ออัน "เรื่องที่จะไปร้องทุกข์ ข้าคิดว่าคงจะไม่ได้ หากยังรู้สึกขุ่นเคืองใจ จะทุบตีนางอีกสักรอบก็ย่อมได้"

เมื่อป้าหลานยู่ที่อยู่หน้าประตูได้ยินคำพูดนี้ ก็แทบไม่อยากจะเชื่อหูของตนเองเลย ที่เมื่อสักครู่ฮูหยินผู้เฒ่าบอกว่าจะปกป้องนางครั้งนี้ ทว่าตอนนี้กลับให้เซี่ยจื่ออันทุบตีนางเพื่อระบายความโกรธเสียแล้ว?

จื่ออันกล่าว "ฮูหยินผู้เฒ่าก็น่าจะรู้ เมื่อครู่นี้ที่สวนดอกไม้ด้านหลังเกิดเพลิงไหม้ เผาไม้ของข้าไปเป็นจำนวนมาก อีกอย่างกำแพงที่ล้อมรอบก็พังทลายจนหมด"

ฮูหยินผู้เฒ่าถอนหายใจแรง "เจ้าจะคิดบัญชีนี้กับข้าหรืออย่างไร?"

"เพียงแค่ตรวจสอบ ก็จะรู้แล้วว่าใครเป็นคนทำ เรื่องที่ทางจวนมหาเสนาบดีกับข้าเป็นปรปักษ์ต่อกันนั้นชัดเจนอยู่แล้ว ย่อมจะไม่ใช่คนของข้า แต่เป็นคนของฮูหยินผู้เฒ่า"