บทที่ 456

ฮูหยินผู้เฒ่าหายใจแรงจนหน้าอกกระเพื่อม นางกำลังพยายามอดทนอย่างสุดกำลัง

"เจ้ามีเรื่องอันใดจะพูดคุยกับข้าเป็นการส่วนตัวหรือ?" ฮูหยินผู้เฒ่าถอนหายใจ หรี่ตาลง เผยให้เห็นความแตกแยกจากนัยน์ตา และมีประกายความเยือกเย็นพาดผ่าน

จื่ออันมองดูนางที่กำลังโกรธตนเองมาก ก็รู้สึกเสียใจเล็กน้อย

"เมื่อครู่นี้ท่านพูดว่า หลานยู่รับใช้ท่านมาหลายปี ข้าอย่าได้ทำให้นางลำบาก ใช่หรือไม่?"

ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวอย่างเมินเฉย "เจ้ายังสงสารบ่าวรับใช้สองคนนั้นที่อยู่ในเรือนของเจ้าได้ หรือว่าข้าจะรู้สึกสงสารบ่าวที่รับใช้ข้ามาตั้งสามสิบกว่าปีมิได้เชียวหรือ? คนหาใช่ต้นหญ้า ตอไม้ ที่จะได้ไร้ซึ่งความรู้สึก?"

"พูดได้ดี คนหาใช่ต้นหญ้า ตอไม้ ที่จะได้ไร้ซึ่งความรู้สึก!" จื่ออันขึ้นเสียงดัง "คน ๆ หนึ่งที่ไม่ได้มีสายเลือดเดียวกันกับท่านเลย ทว่าท่านก็ยังให้ความสำคัญ แล้วข้าเล่า เป็นถึงบุตรสาวเพียงคนเดียวของเซี่ยหวายจุน บุตรชายของท่าน ข้าเป็นหลานสาวท่าน แต่ท่านกลับต้องการให้ข้าตาย ข้าไม่เข้าใจจริง ๆ ว่า มันเป็นเพราะอะไรกันแน่?"

สีหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าเปลี่ยนไปเป็นขาวซีด จ้องมองไปที่จื่ออันอย่างไม่โอนอ่อน "เจ้าไม่ควร ไม่ควรเลยจริง ๆ เพื่อผลประโยชน์ของตัวเองแล้ว เจ้ากลับถอนหมั้นอย่างไม่เสียดาย"

"ใช่สิ ผลประโยชน์ของจวนมหาเสนาบดีต้องอยู่เหนือสิ่งอื่นใดอยู่แล้ว" จื่ออันลุกขึ้น "ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรกันอีก"

พูดจบ นางก็สับเท้าก้าวออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว

ตาวเหล่าต้าถามว่าควรจัดการกับหลานยู่อย่างไร จื่ออันจึงกล่าว "พานางไปมัดไว้ในป่าไผ่ หากวันที่สองยังมีชีวิตอยู่ เรื่องนี้ก็ให้ถือว่าแล้วกันไป แต่ถ้าหากนางถูกงูพิษกัดจนตาย ก็จงฝังศพให้นางอย่างเหมาะสม เห็นแก่ความสงสารที่ฮูหยินผู้เฒ่ามีให้นาง"

"เซี่ยจื่ออัน เจ้าโหดร้ายเกินไปแล้ว" ฮูหยินผู้เฒ่าที่ได้ยินคำพูดนี้ ก็รีบก้าวออกมาขึ้นเสียงดัง

จื่ออันหันไปมองในทันที "ฮูหยินผู้เฒ่า ท่านใช้วิธีการเหล่านี้สอนข้ามาโดยตลอด จะเรียกว่าโหดร้ายได้อย่างไร"

ตาวเหล่าต้ามองหลานยู่อย่างเกลียดชัง นางหันหลังจะวิ่งหนี ทว่าตาวเหล่าต้าก็ฉุดกระชากมือของนางไว้ได้ จากนั้นก็มัดมือทั้งสองของนางด้วยแซ่ เขาลากตัวนางไปที่สวนดอกไม้ด้านหลัง

"ฮูหยินผู้เฒ่า ช่วยบ่าวด้วยเจ้าค่ะ!" หลานยู่ตะโกนเสียงดัง