บทที่ 475

มุมทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองหลวงนั้น มีถนนอยู่เส้นหนึ่งชื่อว่าถนนฟู่กุ้ย

ถนนฟู่กุ้ยนั้นตั้งตามชื่อ เพราะว่าล้วนแต่เป็นที่อยู่ของตระกูลที่มั่งคั่งร่ำรวย แน่นอนว่าที่นี่มิใช่ที่อยู่อันสูงส่งนัก แต่เป็นเพียงเรือนพักตากอากาศเท่านั้น

ซีเหมินเสี่ยวเยว่เองที่นี้ก็มีเรือนพักตากอากาศอยู่หลังหนึ่ง หลังจากที่นางถูกปลดแล้วนั้น ก็ได้มาอยู่ที่นี้เป็นการชั่วคราว

เกี้ยวสีน้ำเงินคันนึงหยุดอยู่ตรงหน้าประตูเรือนพักตากอากาศ ชายผู้หนึ่งที่สวมเสื้อคลุมแน่นปิดบังกาย ก้มศรีษะเข้ามายังในลานเรือนพักตากอากาศ

ภรรยาที่ถูกทอดทิ้งนั้นมีไม่มากนัก ดังนั้นกำแพงที่ล้อมรอบเรือนพักตากอากาศแห่งนี้จึงสูงยิ่งนัก คนนอกจึงมิอาจที่จะสอดส่องได้

ซีเหมินเสี่ยวเยว่ตั้งแต่เช้าก็ออกมารอแล้ว เมื่อพบว่าเขาเข้ามา รีบร้อนเข้ามาต้อนรับ ช่วยเขาถอดเสื้อคลุมออกมา “ลำบากท่านแล้ว อากาศเยี่ยงนี้ยังต้องสวมเสื้อคลุดปิดบังกายมาอีก”

ชายคนนั้นเอื้อมมือออกมาลูบไล้ยังแก้มนางเบา ๆ “ไม่เป็นอะไรมากนัก เพื่อเจ้าแล้ว อย่าได้เอ่ยว่าร้อน ต่อให้ร้อนจนตายใจข้าก็พร้อมยินยอม”

ซีเหมินเสี่ยวเยว่ใบหน้าแดงขึ้นมา เขินอายเป็นอย่างมาก “คนโกหก”

“โกหกเจ้าทำอะไรกัน?”

“มหาเสนาบดีผู้สง่างาม มาที่นี่เพียงเพื่อจะพูดจาหว่านล้อมหญิงสาว ข้าไม่เชื่อท่านหรอก” ซีเหมินเสี่ยวเยว่ยิ้มเขินอาย แล้วจึงได้หมุนกายเข้าไป

ผู้ที่มานั้นก็คือมหาเสนาบดีเซี่ย หลังจากที่ปลดซีเหมินเสี่ยวเยว่แล้ว พวกเขาก็ได้แอบพบกันเป็นการส่วนตัวที่เรือนพักตากอากาศแห่งนี้ตลอดมา

เขาเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว คว้าเอวกอดซีเหมินเสี่ยวเยว่เอาไว้ ส่งเสียงหัวเราะออกมา “ไม่เชื่อข้าใช่หรือไม่? ดูว่าข้าวันนี้จะจัดการกับเจ้าอย่างไร”

“อย่า ปล่อยข้าลงเถอะ” ซีเหมินเสี่ยวเยว่ร้องด้วยความตกใจ ใบหน้ากลับแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้มหวานราวกับน้ำผึ้ง

ประตูห้องทางปีกถูกเตะเปิดออก แล้วก็ปิดลงอย่างรวดเร็ว สาวใช้ด้านนอกยืนอยู่ไกล ๆ แต่ก็ยังได้ยินเสียงจากในห้องลอยออกมา เสียงที่ทำให้ผู้อื่นหน้าแดงหูแดงขึ้นมา

ผ่านไปนานนัก ทุกอย่างภายในห้องจึงได้เงียบสงบลง

“เมื่อไหร่กัน ข้าถึงไม่ต้องคอยแอบหลบ ๆ ซ่อน ๆ เยี่ยงนี้?” ซีเหมินเสี่ยวเยว่กอดผ้าห่มเอาไว้ นำศีรษะซบลงไปในอ้อมแขนของมหาเสนาบดีเซี่ย เอ่ยถามด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ