บทที่ 496

หากว่าเป็นเช่นนี้แล้วนั้น ก็คงจะไม่อาจล่วงเกินสกุลหูได้จริง ๆ

เมื่อคิดมาจนถึงตรงนี้ ฮองเฮาจึงได้ให้คนส่งจดหมายให้แก่ราชครู ให้กรมอาญาจัดการอย่างเป็นกลาง

ทางด้านกรมอาญา เมื่อได้รับคำสั่งลงมาแล้วนั้น แน่นอนว่าต้องจัดการลงไปอย่างยุติธรรม เรื่องนี้จึงจำต้องส่งมอบกลับไปยังจิงจ้าวหยิ่นที่ศาลาว่าการ

เมื่อดูไปดูมาแล้ว ลองมองกลับไปยังทางด้านของใต้เท้าเหลียง ใต้เท้าเหลียงนั้นปิดบังใบหน้าเอาไว้ ก่อนจะส่งเสียงร้องออกมา

กูไหน่หน่ายทั้งสองท่านล้วนมิอาจล่วงเกินได้ เซี่ยหว่านเอ๋อมีจวนมหาเสนาบดี สกุลหูมีทรัพย์สมบัติที่มั่งคั่ง

ยังคงเป็นผู้เชี่ยวชาญที่คิดอย่างรอบคอบ จึงได้เอ่ยออกมาว่า “ใต้เท้า ใยท่านจะต้องคิดให้มากมายเช่นนี้? ไม่ใช่บอกว่าจะจัดการอย่างเป็นธรรมไม่ใช่หรือ? ถ้าอย่างนั้นก็จัดการอย่างเป็นธรรมเถิด ท่านก็ทำตามพระราชเสาวนีย์เถิด”

ใต้เท้าเหลียงถูกผู้เชี่ยวชาญเอ่ยดึงสติเอาไว้ เมื่อดูจากการกระทำแล้ว สำหรับกฎระเบียบที่เกี่ยวข้องนั้น ทำร้ายผู้อื่นจนได้รับบาดเจ็บ แต่อาการไม่ร้ายแรง จะต้องตัดสินให้จำคุกห้าสิบวัน

จิ้นกั๋วกงได้มาหามหาเสนาบดีเซี่ย พร้อมทั้งเอ่ย “ข้าได้ทำไปสุดความสามารถแล้ว ก่อนหน้านี้ก็เคยเอ่ยเอาไว้ หากว่านางยินยอมที่จะเอ่ยขอโทษทดแทนความผิด เรื่องนี้ก็จะแล้วกันไป แต่ว่านางกลับเลือกที่จะปฏิเสธการเอ่ยคำขอโทษ จึงทำได้เพียงแต่ให้ศาลาว่าการเป็นผู้จัดการ”

มหาเสนาบดีเซี่ยเองก็รู้ดีว่าจิ้นกั๋วกงได้ลงแรงช่วยเหลือไปแล้ว​ หลังจากเอ่ยขอบคุณ​ไปแล้วนั้น จึงได้ส่งเขาจากไป

เมื่อหมุนกายกลับมา​ หน้าเขาก็เปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำ​ มองดูฮูหยินผู้เฒ่า​ที่กำลังยิ้มเย็น “ราชวงศ์​จะต้องการสะใภ้​เช่นนี้ไปได้อย่างไรกัน? งานมงคลในครั้งนี้​ คงจะเป็นไปไม่ได้เสียแล้ว!”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลับตาลง เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ไม้เน่าเสียมิอาจจะแกะสลักได้ ดูเหมือนว่าพวกเราจะสิ้นเปลืองแรงกายแรงใจไปโดยเปล่าประโยชน์เสียแล้ว”

“มาตอนนี้ทำอย่างไรกันดีขอรับ?” มหาเสนาบดีเซี่ยอดไม่ได้ที่จะวุ่นวายใจ เขายังไม่ยินยอมที่จะละทิ้งการเป็นกั๋วจิ้วดั่งที่วาดฝันเอาไว้ อีกทั้งการร่วมมือกับราชครูนั้นก็เป็นไปอย่างราบรื่น โรคผีดิบในครั้งนี้ก็ดูเหมือนว่ากำลังจะเห็นผลแล้ว เรื่องราวในครั้งนี้ เขาเองก็ควรที่จะได้รับความดีความชอบ

“ข้าจะลองไปปรึกษากับท่านราชครูดูเสียก่อน หวังว่าคงจะยังพอมีทางออก” ฮูหยินผู้เฒ่าเองก็ทนไม่ไหว ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้นางจะมีใจคิดที่จะพึ่งพากุ้ยไท่เฟย แต่ว่าโรคผีดิบนั้นได้มาถึงขั้นนี้แล้ว ยังอยู่สถานการณ์ที่ดียิ่งนัก

“หากว่าไม่ได้แล้วนั้น? ” มหาเสนาบดีเอ่ยถาม