บทที่ 506

มู่หรงเจี๋ยมองมายังนาง มีความกังวลอยู่เล็กน้อย “จื่ออัน ที่เจ้าบอกว่าพอจะมีเบาะแสบ้างแล้ว มีเพียงแค่เรื่องนี้หรือ?”

จื่ออันส่ายศีรษะ “ก็ไม่ใช่เสียทีเดียว ตอนนี้อาการของหวางหยูนับว่าสามารถควบคุมเอาไว้ได้แล้วมิได้มีอาการหนักขึ้น แต่ว่าเป็นเพียงข้อสันนิษฐานยังมิใช่การรักษาร่างกาย อีกทั้งข้ามิอาจที่จะไปฝังเข็มให้แก่คนไข้ทุกรายได้ ปริมาณคนไข้เยอะเกินไปแล้ว”

“เวลาเพียงแค่ครึ่งเดือน เจ้าจะสามารถหาวิธีการได้จริงหรือ?” มู่หรงเจี๋ยเอ่ยถาม

จื่ออันนั้นเดิมความหวัง​ส่วนใหญ่จะอยู่ทางด้านของหนี่หรง แต่เมื่อวันนี้ออกมาตามหากลับไม่พบเบาะแสใด​ จึงอดไม่ได้ที่จะรู้​สึกลังเลขึ้นมา

แต่ว่าในเมื่อหนี่หรงสามารถที่จะรักษาได้ นี่ก็สามารถพิสูจน์ได้ว่าโรคผีดิบนี้สามารถที่จะป้อง ควบคุมและรักษาได้ เพียงแต่วิธีการรักษานั้นยังคงไม่ชัดเจนนัก

เพื่อที่ไม่ให้เขาเป็นกังวล​ จื่ออันจึงเอ่ยด้วยความเชื่อมั่นอย่างเต็มเปี่ยม “วางใจเถอะ​ อย่างน้อยตอนนี้ก็เริ่มที่จะมีเบาะแสบ้างแล้ว​ ดีกว่าตอนต้นมากนัก”

หลังจากที่กลับไปแล้วนั้น จื่ออันก็ได้เริ่มที่จะนำเอาสมุนไพรเหล่านี้มาใช้ผสมกัน ดูว่าสามารถที่จะทำเป็นสมุนไพรพิษขึ้นมาได้หรือไม่

ในขณะเดียวกัน นางก็ยังคงใช้การฝังเข็มรักษาให้แก่หวางหยู อีกทั้งในครั้งนี้ยังเพิ่มการใช้แหวนแห่งจิตวิญญาณเข้าไปด้วย

จื่ออันเริ่มที่จะแน่ใจในเบื้องต้น​แล้วว่า​ เข็มทะยานนอกจากที่จะกระตุ้นอาการภายนอกได้แล้ว​ ยังจะสามารถ​กระตุ้นเส้นประสาท และเซลล์ต่าง ๆได้อีก

การรักษาโดยการใช้คลื่นพลังนั้นสามารถช่วยเพิ่มการเผาผลาญขึ้นมาได้ แต่ว่าจะต้องปรับจนเกิดความสมดุล บนกายของหวางหยูนั้นนางกล้าที่จะใช้ แต่กับร่างกายของพี่สะใภ้ใหญ่หวาง และทหารองครักษ์ ยังคงใช้เพียงวิธีเข็มทยาน ไม่ใช้คลื่นพลังรักษา

สถานการณ์ของหวางหยูนั้นเหมือนว่าจะดูคงที่กว่าก่อนหน้านั้นมากนัก แต่ว่าก็ยังคงห่างไกลจะคำว่าดีขึ้นอยู่มากนัก อีกทั้ง หากยังคงรักษาอยู่เยี่ยงนี้ก็ไม่อาจจะพูดได้ว่ารักษาจนดีขึ้นได้นัก ทำได้เพียงแค่บรรเทาอาการกันไปก่อน ลดความรวดเร็วของการแพร่กระจายโรคนี้ลงไป

อย่างน้อยใช้วิธีการเข็มทยานรักษาก็สามารถที่จะช่วยฟื้นฟูตนเองได้ ถึงตอนนี้พี่สะใภ้ใหญ่หวาง และทหารองครักษ์นั้นยังไม่เกิดอาการที่จะกัดคน

วันที่สอง จื่ออันก็จะต้องเข้ายังพื้นที่ภัยพิบัติแล้ว

ก่อนที่จะเข้ายังพื้นที่ภัยพิบัตินั้น ภายในเรือนนี้ก็ดูเหมือนจะครื้นเครงขึ้นมา

หูฮวนสี่วันนี้ก็ได้ประกาศขึ้นมา บอกว่าครั้งนี้เซี่ยจื่ออันจะเข้ายังพื้นที่ภัยพิบัตินั้น ยาทั้งหลายที่จำต้องใช้จะมีร้านติ้งเฟิงเป็นผู้ที่รับผิดชอบทั้งหมด ไม่เพียงแต่เท่านี้ หากว่านางสามารถศึกษาหาวิธีรักษาได้นั้น ร้านติ้งเฟิงเองก็จะยอมมอบหนึ่งหมื่นตำลึงให้แก่เซี่ยจื่ออัน เพื่อขอบคุณนางที่ทุ่มเททำทุกอย่างเพื่อราษฎรของต้าโจว