บทที่ 511

หลังจากผ่านการทำความเข้าใจ ถึงได้รู้ว่าโหรวเหย๋าเสี้ยนจู่ และท่านหมอทั้งหลายเหล่านี้เพิ่งจะมาถึงเมืองหลวง เมื่อได้ยินว่าเกิดโรคระบาดขึ้น ก็ไม่ได้มีท่านหมอคนไหนเข้ามารักษาคนไข้ที่นี่ จึงได้อาสาตนเองเข้ามา

ส่วนอาสาสมัครเหล่านี้ ในใจของจื่ออันชื่นชมเป็นอย่างมาก นอกจากโหรวเหย๋าเสี้ยนจู่ สาเหตุที่สำคัญก็เพราะว่านางมีรูปโฉมที่งดงามจนเกินไป อีกทั้งรู้ว่านางนั้นชื่นชอบมู่หรงเจี๋ย

นางมักจะรู้สึกว่า ไม่ว่าจะเป็นชายใดล้วนแต่ชื่นชอบหญิงสาวเช่นโหยวเหย๋าเสี้ยนจู่กันทั้งสิ้น อบอุ่น ใจกว้าง จิตใจดี ดูแลคนไข้อย่างไม่ลดละ

มู่หรงเจี๋ยจะไม่ชอบได้หรือ? โกหก

ในตอนที่ทำงานกันนั้น แม่ทัพหลี่ถึงได้มองเห็นทักษะของจื่ออันดูชำนาญกว่าท่านหมอเหล่านั้นอยู่มาก

นางร้องขอให้ทุกการทำความสะอาดบาดแผลใช้ยาฆ่าเชื้อที่นางทำขึ้นเอง และหลังจากที่ฆ่าเชื้อแล้ว เห็นได้ว่าบาดแผลดูสะอาดกว่าก่อนหน้านั้นมาก

อีกทั้งนางยังฝังเข็มให้กับผู้ป่วยทุกราย

ในตอนที่โหรวเหย๋าเสี้ยนจู่เห็นว่านางเริ่มฝังเข็มนั้น ยังคงเย้ยหยันออกมา “เจ้าเรียนฝังเข็มมาด้วยอย่างนั้นหรือ?”

แต่ว่าเมื่อนางเห็นจื่ออันใช้วิธีเข็มทยานขึ้นมาสอดลงไปบนศีรษะของผู้ป่วยอย่างต่อเนื่องแล้ว รอยยิ้มเย้ยหยันของนางก็ค่อยกลายเป็นเคารพขึ้นมา

ในใจของคนที่ศึกษาด้านการแพทย์ มักจะมีความเย่อหยิ่งอยู่เสมอ ทว่าในขณะเดียวกันก็มีใจหวาดเกรงต่อผู้ที่มีทักษะการแพทย์อันยอดเยี่ยมอยู่เช่นกัน

ผู้ป่วยจำนวนห้าสิบราย จื่ออันไม่แม้แต่จะดื่มน้ำ ฝังเข็มติดต่อกันถึงสองชั่วยาม มีหลายคนที่ทนไม่ไหว แต่นางเองกลับยังคงมีกำลังใจที่ดีอยู่

แม่ทัพหลี่ที่ตอนต้นนั้นดูถูกจื่ออัน ทว่ามาตอนนี้ก็ค่อย ๆ ขยับสถานะของจื่ออันให้สูงขึ้นทีละน้อย

“ฝังเข็มมีประโยชน์อย่างนั้นหรือ?” โหรวเหย๋าเสี้ยนจู่เอ่ยถามจื่ออันออกมา ในตอนที่ประคองหมันโถวสองสามลูก และโจ๊กเข้ามาหลังจากที่การฝังเข็มเสร็จสิ้นแล้ว

จื่ออันล้างมือก่อนที่จะนั่งลงหยิบหมันโถวยัดเข้าปาก จากนั้นก็เปิดกล่องยาแล้วหยิบสมุดบันทึกขึ้นมา สิ่งนี้คือบันทึกที่นางจดลงไปในตอนที่ช่วยรักษาหวางหยูและคนอื่น ๆ เมื่อกินหมันโถวจนหมด นางถึงได้เอ่ยออกมา “สามารถช่วยควบคุมความรวดเร็วของการแพร่ระบาดของโรค หลังจากที่ฝังเข็มแล้วสามารถดื่มน้ำได้ สามารถป้อนน้ำข้าวได้ ถือว่าเป็นการยื้อชีวิตของพวกเขาเอาไว้ได้ชั่วคราว เพื่อให้พวกเราได้แย่งชิงเวลาคิดค้นใบสั่งยาออกมา”