บทที่ 515

เมื่อกลับไปยังเรือนเล็กของตระกูลเฉิน หนี่หรงทบทวนความทรงจำแล้วเอ่ยออกไป “ในวันนั้นเป็นเพราะว่าตื่นตระหนกและเร่งรีบ ดังนั้นเมื่อคว้าสมุนไพรขึ้นมาเคี้ยวได้ก็กดลงบนบาดแผล ดูเหมือนว่าจะมีเศษดินสกปรกจริง”

จื่ออันเอ่ย “ที่มีพิษอาจจะไม่ใช่สมุนไพร แต่เป็นเศษดินสกปรกเหล่านี้”

นางเทเศษดินสกปรกที่เพิ่งจะคว้าขึ้นมาออกจากขวดเมื่อครู่นี้ลง ในนั้นมีหินสีขาวก้อนเล็ก ๆ ผสมอยู่ในนั้นด้วย บีบลงไปเบา ๆ ก็แตกลงเป็นเสี่ยง ๆ “พวกเจ้าลองดู รู้หรือไม่ว่านี้คืออะไร?”

ทั้งสองคนหันกลับไปมอง แต่กลับไม่รู้ว่ามันคืออะไร

“นี่คืออะไร? ผงเหล่านี้มีพิษอย่างนั้นหรือ?” ซูชิงเอ่ยถาม

จื่ออันเอ่ยอธิบายออกมา “นี้คือหินอักษร เป็นหินหยาบที่เรียกกันว่าสารหนู มีพิษร้ายแรง”

“สารหนู?” หนี่หรงตะลึงไปชั่วครู่ “ความหมายของเจ้าก็คือ ในวันนั้นข้าใช้สารหนูเข้าไป เพราะฉะนั้นก็เลยไม่เป็นอะไร”

“สารหนูนอกจากว่าจะเป็นยาพิษแล้ว แต่ยังใช้เป็นยาได้ด้วย มีฤทธิ์ขจัดเสมหะ เชื้อมาลาเรีย ฆ่าแมลง มีผลกับเนื้อร้าย” จื่ออันเอ่ย

ซูชิงเอ่ย “ถึงแม้ว่าข้าจะเคยได้ยินเรื่องของการใช้สารหนูแทนยา ทว่าท่านหมอในราชวงศ์นี้ใช้กันน้อยมาก เป็นเพราะว่าหากปริมาณไม่รับการควบคุมที่ดีแล้ว ก็อาจจะส่งผลต่อชีวิตของผู้คนก็เป็นได้”

จื่ออันรู้ดีจากประวัติศาสต์ที่นางคุ้นเคยเป็นอย่างดี มีหลายราชวงศ์ที่ใช้สารหนูนี้เป็นยา เพียงแต่ว่ามันเป็นยาที่ถูกจำกัดการซื้อ ส่วนสารหนูที่มีอยู่ในร้านยาโดยมากแล้วจำต้องรายงานต่อเจ้าหน้าที่

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ในตัวยาของพวกหวางหยู ข้าจะเพิ่มสารหนูในจำนวนที่เหมาะสมลงไปเล็กน้อย” นางหันกลับไปมองยังซูชิง “เจ้าคอยจับตามองอยู่ที่นี่ หากว่าเมื่อมีการตอบสนองกลับ ก็ให้ไปแจ้งข้ายังพื้นที่ภัยพิบัติในทันที”

“ตกลง” ซูชิงเอ่ย

จื่ออันเริ่มศึกษาปริมาณยา เป็นเพราะว่ายังมีส่วนผสมยาชนิดอื่นอยู่อีก ดังนั้นปริมาณของยาจำเป็นต้องแม่นยำ

ระยะแรกเริ่มนั้นใช้เวลาสามวัน หลังจากสามวันแล้วก็มาดูผลที่ได้

หลังจากที่แบ่งยาเรียบร้อยแล้ว จื่ออันได้สำทับแก่ซูชิงว่าจะต้องทำตามปริมาณที่นางแบ่งเอาไว้อย่างเคร่งครัด ไม่อาจมากเกิน และไม่อาจน้อยเกินไป

สองสามวันนี้ให้ซูชิงคอยประจำการอยู่ที่นี่ แล้วให้คนไปเรียกเซียวท่าเข้ามา เพื่อให้เขานำจื่ออันกลับไปยังพื้นที่ภัยพิบัติ

ถึงแม้ว่าทางด้านนั้นไม่อาจจะมีแผนการอะไรเกิดขึ้นได้อีก ทว่าหากระมัดระวังเอาไว้ก่อนก็จะเป็นการดีที่สุด

หลังจากที่เซียวท่ามาถึงแล้ว ไม่ได้มีการเอ่ยทักทายอันใด ซูชิงก็นำจื่ออันจากไป