บทที่ 52

มหาเสนาบดีเซี่ยถามอย่างสงสัย "แม่นมหยางผู้นี้มาทำอะไรที่นี่อีกล่ะ?"

เหล่าฟูเหรินกล่าว "ไม่รู้เหมือนกัน ต้อนรับขับสู้อย่างใจเย็นไว้ก็พอ"

หลิงหลงฟูเหรินกล่าวถาม “คงจะไม่ได้มาประกาศพระราชโองการใช่ไหม? เป็นไปได้ไหมที่ฮองเฮามีความประสงค์จะลงโทษจวนมหาเสนาบดีของพวกเรา?”

"หุบปากของเจ้าไปซะ!" เหล่าฟูเหรินมองนางตาไม่กะพริบ "รู้จักแต่พูดจาไร้สาระ"

หลิงหลงฟูเหรินที่เห็นนางโกรธ ก็ทำได้เพียงสงบปากสงบคำ ยืนข้าง ๆ อย่างระมัดระวัง

คนเฝ้าประตูได้ให้แม่นมหยางเข้ามา เหล่าฟูเหรินยิ้มต้อนรับ "แม่นม วันนี้ท่านกับจวนมหาเสนาบดีช่างมีวาสนาต่อกันเสียจริง ภายในหนึ่งวันมาถึงสองรอบ ครั้งนี้ยังไงก็จะให้ท่านอยู่รับประทานอาหารเย็นก่อนถึงจะให้กลับไปได้”

แม่นมหยางยิ้มตอบ “ขอบคุณน้ำใจของเหล่าฟูเหริน เรื่องรับประทานอาหารไม่จำเป็นแล้ว ครั้งนี้ข้าน้อยได้รับคำสั่งให้มาที่นี่ และจะต้องรีบกลับวัง”

"รับคำสั่ง? ฮองเฮาสั่งให้ท่านมาใช่หรือไม่?" ดวงตาของเหล่าฟูเหรินเปล่งประกาย รอยยิ้มยังคงปรากฏบนใบหน้าอยู่เช่นเดิม “เชิญท่านนั่งจิบชาก่อนสักครู่แล้วค่อยพูดคุยกัน”

แม่นมหยางก้าวไปด้านหน้าของมหาเสนาบดีเซี่ย “ข้าน้อยเคยพบนายท่านมาก่อน”

มหาเสนาบดีเซี่ยกล่าว "แม่นมคือคนข้างกายของฮองเฮา ไม่จำเป็นต้องมีพิธีรีตอง”

แม่นมหยางตอบกลับอย่างจริงจัง “ถึงแม้ข้าจะเป็นคนข้างกายฮองเฮา แต่ก็เป็นแค่นางข้าหลวง นายท่านเป็นถึงมหาเสนาบดี คนสำคัญของราชสำนัก อยู่ในตำแหน่งสูงสุด ข้าน้อยมิอาจละเลยพิธีรีตรองได้”

เหล่าฟูเหรินที่เห็นนางแสดงท่าทีเช่นนี้ ไม่ไว้หน้ากัน ก็หัวเราะเล็กน้อยแล้วกล่าวถาม "มิทราบว่าฮองเฮาสั่งการเรื่องใดมาเล่า?"

、