บทที่ 529

ซูชิงได้ออกคำสั่งให้คนออกไปค้นหา จึงพบว่าเซียวท่าเองก็ไม่รู้ว่าไปที่ใด

เมื่อสอบถามไปยังเด็กรับใช้ของเซียวท่า เขาก็บอกว่าก่อนที่เซียวท่าจะหายตัวไปนั้น เซี่ยจื่ออันก็มาหาเขา

ซูชิงรู้สึกว่าเรื่องราวเริ่มที่จะซับซ้อนขึ้น นี่ไม่ได้หมายความว่าเซี่ยจื่ออันและเซียวท่าหายไปพร้อมกันหรอกหรือ?

อาจจะเกิดเรื่องเลวร้ายขึ้น หรือไม่ก็ทั้งสองอาจจะไม่รู้ว่าไปที่ใด

ทว่ามีความเป็นไปได้อย่างนั้นหรือ?

และเพื่อไม่ให้มู่หรงเจี๋ยตื่นตระหนก ซูชิงจึงได้สั่งคนให้ไปค้นหาภายในเมืองหลวงรอบหนึ่ง อีกทั้งยังให้คนไปตามหานอกเมืองอีกด้วย แม้แต่เรือนเล็กตามชานเมืองก็ยังไป แต่ทว่าก็ไม่พบเซี่ยจื่ออันและเซียวท่า

ทางเลือกสุดท้าย ซูชิงคงต้องไปหาเฉินหลิวหลิ่ว เฉินหลิวหลิ่วเองก็บอกว่าไม่ได้พบกับจื่ออัน

จากนั้นก็ไปหาจ้วงจ้วง ช่วงระยะนี้จ้วงจ้วงใช้ชีวิตอยู่อย่างสันโดษ ปิดประตูไม่พบแขก จื่ออันเองก็เคยมาหา

เมื่อได้ยินซูชิงบอกว่า จื่ออันและเซียวท่าหายไป นางจึงเป็นกังวลขึ้นมา “ตามหาทั่วแล้วหรือ?”

“หาทั่วแล้ว วันนี้ตามหากันทั้งวันแล้ว แต่ก็ไม่พบทั้งสองคน”

จ้วงจ้วงขมวดคิ้วขึ้นมา “หากว่านางไม่ได้อยู่ในพื้นที่ภัยพิบัติ แล้วจะไปอยู่ที่ใดกัน? นางได้รับคำสั่งทหารมา ยังมีอีก มิใช่ว่าองค์รัชทายาทไปเยี่ยมพื้นที่ภัยพิบัติมามิใช่หรือ? เขาพบจื่ออันแล้วหรือไม่?”

“ไม่พบ โหรวเหย๋าบอกว่าในตอนที่องค์รัชทายาทมานั้น จื่ออันเพิ่งจะออกไปพอดี” ซูชิงเอ่ย

จ้วงจ้วงลุกขึ้นยืน ท่าทีดูเคร่งขรึม “เช่นนี้ก็แย่แล้ว นี่เป็นเรื่องเมื่อสองสามวันก่อนหน้านั้นแล้วกระมัง? ทางด้านราชครูเหลียงยังไม่มีความเคลื่อนไหวใดอีกหรือ?”

“เป็นเรื่องสองสามวันก่อนหน้านั้น ทางด้านของราชครูเหลียงเองก็ไม่ได้เอ่ยอันใดออกมา และก็ไม่ได้ส่งคนเข้าไปอีก”