บทที่ 531

หลังจากที่มู่หรงเจี๋ยกลับจวนไปแล้ว ก็เห็นซูชิงหมุนวนไปมาอยู่ในห้องโถง ราวกับมดบนหม้อไฟร้อน

เมื่อเห็นว่าเขาเข้ามา ก็รีบก้าวมายังเบื้องหน้า เอ่ยเสียงต่ำ “ไม่เพียงแค่จื่ออันที่หายไป เซียวท่าเองก็หายไปด้วย

เด็กรับใช้ของเซียวท่าบอกมาว่า ก่อนที่เขาจะหายไป จื่ออันไปหาเขามาก่อน”

มู่หรงเจี๋ยเอ่ยถาม “เจ้าจะบอกว่าพวกเขาหายไปพร้อมกัน?”

“ข้าเดาว่าเป็นเช่นนี้” ซูชิงเอ่ยออกมาอย่างเป็นกังวล

“ข้าได้สั่งให้คนไปตามหาทั่วทั้งเมืองหลวงแล้ว ก็ไม่มีเบาะแสของทั้งสองคน และก็หานอกเมืองแล้วรอบหนึ่ง ตอนนี้องค์หญิงใหญ่ก็ได้ไปยังพื้นที่ภัยพิบัติแล้ว นางคาดเดาว่าราชครูเหลียงคงจะหาคนไปตรวจสอบยังพื้นที่ภัยพิบัติ ดังนั้นนางจึงไปรับมืออยู่ที่นั่นก่อน”

มู่หรงเจี๋ยอดไม่ได้ที่จะเป็นกังวลขึ้นมา “พวกเขาจะไปที่ไหนกัน? ถามทางด้านของเรือนเล็กแล้วหรือยัง? พวกเขาว่าอย่างไร?”

“ถามหนี่หรงและตาวเหล่าต้าไปแล้ว บอกว่าเซี่ยจื่ออันกลับไปแล้วรอบหนึ่ง เพียงฝังเข็มให้หวางหยูเท่านั้น จากนั้นก็จากไป ในตอนนั้นทุกคนต่างคิดว่านางจะกลับไปยังพื้นที่ภัยพิบัติ ไม่ได้เอ่ยถามอันใดออกมา จนถึงตอนนี้ก็สองวันเต็มแล้ว เกรงว่าจะมีคนคาดเดากันว่านางจะหลบหนีไป เพราะว่านางได้รับคำสั่งทางทหารมา ระยะห่างจากเวลานัดก่อนหน้านั้นมีครึ่งเดือน ยังเหลืออยู่แค่หกวัน”

มู่หรงเจี๋ยรู้ว่าจื่ออันไม่มีทางที่จะจากไปโดยที่ไม่มีเหตุผล นางยิ่งไม่มีทางหลบหนี

จากที่เขาคาดคิดกับนางแล้วนั้น คำสั่งทหารนั้นไม่ได้มีข้อจำกัดใดกับนาง และต่อให้จะมีการสอบสวนโทษต่อหน้าพระพักตร์แล้ว นางก็ไม่จำเป็นต้องหวาดกลัว

แต่ว่านางไปที่ใดกัน? อีกทั้งนางยังจากไปหลังจากที่ไปหาเซียวท่า หรือจะให้เซียวท่าไปหาสูตรยากับนาง?

นางจะต้องมีเบาะแสแล้ว?

แต่ทำไมถึงไม่มาบอกกับเขาก่อน?

มู่หรงเจี๋ยไม่ได้ครุ่นคิดอีกต่อไป เขาลงมือออกคำสั่งให้คนไปจัดเตรียมม้า และให้ซูชิงไปรวบรวมทหารองค์รักษ์ออกไปตามหาจื่ออัน

ทว่าก่อนที่จะออกไปนั้น อาฝูก็เข้ามา “ท่านอ๋อง กุ้ยไท่เฟยรับสั่งให้ท่านเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”

ตั้งแต่ที่ป้าซือจูตายลงไปนั้น ทั้งสองคนก็ไม่ได้พบหน้ากันอีก มู่หรงเจี๋ยไม่ได้ไปทำความเคารพนางอีก นางเองก็ไม่ให้คนมาเรียกมู่หรงเจี๋ย และถึงแม้ว่าสองแม่ลูกจะอาศัยร่วมชายคาเดียวกัน แต่ก็ทำราวกับว่าอีกฝ่ายไม่มีตัวตนอยู่