บทที่ 534

เช้าวันนี้ราชครูเหลียงได้ติดต่อกับเจ้าหน้าที่เอาไว้หลายคน บอกว่าจะไปยังพื้นที่ภัยพิบัติเพื่อตรวจสอบสถานการณ์ และเยี่ยมผู้ป่วย

เขาเริ่มเชิญเซียวเซียวและอ๋องหลี่ ยังมีเจ้าหน้าที่อีกสองสามคน

เซียวเซียวเป็นเพราะว่าค่ายทหารปรากฏผู้ป่วยโรคผีดิบ ก็เกลียดโรคนี้มาโดยตลอด บวกกับราชครูเหลียงได้ขอให้หวงไท่โฮ่วออกคำสั่งให้เขามาตรวจสอบพื้นที่ภัยพิบัติ เพราะฉะนั้นวันนี้เขาจึงเข้ามาด้วยกัน

ส่วนอ๋องหลี่นั้น เขาถึงแม้ว่าดูเหมือนท่อนไม้ แต่ก็ยังคงกังวลกับเรื่องนี้เป็นอย่างมาก

“คารวะอ๋องหลี่ คารวะแม่ทัพใหญ่ คารวะราชครู......” แม่ทัพหลี่นำคนออกมาทำความเคารพ

ราชครูเหลียงส่งเสียงอืมออกมา เหลือบมองไปยังแม่ทัพหลี่ “พื้นที่ภัยพิบัติตอนนี้มีคนอยู่เท่าไหร่? จำนวนคนตายลดลงไปบ้างหรือไม่?”

แม่ทัพหลี่เอ่ยออกมา “เรียนท่านราชครู ตอนนี้จำนวนผู้ป่วยมีอยู่ห้าสิบหกคน ส่วนจำนวนคนตายนั้น ตั้งแต่ที่ท่านหมอเซี่ยเข้ามาแล้ว การตายก็เป็นศูนย์”

“อืม ดีมาก แล้วท่านหมอเซี่ยเล่า? ข้าจะไปขอบคุณนางแทนราษฎร” ราชครูเหลียงเอ่ยออกมาด้วยใบหน้าที่ซาบซึ้งใจ

แม่ทัพหลี่เอ่ยออกมาอย่างเสียดาย “ราชครูมาได้ไม่ถูกจังหวะนัก ท่านหมอเซี่ยออกไปเก็บยาแล้ว”

“เก็บยา? ต้องการวัตถุดิบยาใดที่สำนักการแพทย์เมืองหลวงไม่มีอย่างนั้นหรือ? ทำไมต้องออกไปเก็บยาด้วยตนเอง?”

แม่ทัพหลี่เอ่ยออกมา “เรื่องนี้ตัวข้าก็ไม่แน่ชัดนัก ตัวข้านั้นไม่ใช่ท่านหมอ”

“ที่นี่ไม่ใช่ว่ามีหมออยู่หรือ? ไปถามออกมา” ราชครูเอ่ยออกมา

โหรวเหย๋าเดินเข้ามา “ใต้เท้าต้องการจะรู้อันใดกัน?”

ราชครูเหลียงเมื่อเห็นโหรวเหย๋าเข้าก็ตกตะลึงไป “เสี้ยนจู่มาทำอะไรที่นี่?”

โหรวเหย๋าถึงแม้ว่าจะไม่ฉลาดนัก แต่ก็มองออกว่าราชครูเหลียงจงใจที่จะพบกับจื่ออัน และแอบคาดเดากับตนเองว่า ที่จื่ออันหายไปจะต้องเกี่ยวข้องกับเขา

“ข้าเป็นหมอ มาที่นี่แน่นอนว่าย่อมต้องมารักษาผู้ป่วย”