บทที่ 538

“เช่นนั้นเหล่าไท่จวินพอจะคาดเดาได้หรือไม่ว่า จะมีคนตามนางไปกี่ทาง?” แววตาของมู่หรงเจี๋ยเผยความเฉียบแหลมออกมา

“สองทาง ทางหนึ่งเป็นของกุ้ยไท่เฟย อีกทางหนึ่งข้าไม่รู้!” เฉินไท่จวินยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

มู่หรงเจี๋ยเองก็ยิ้มออกมาเช่นกัน “ไม่รู้ว่าคนของอีกด้านหนึ่ง จะเป็นคนของเฉินไท่จวินหรือไม่?”

เฉินไท่จวินเงยหน้าขึ้นมาเหลือบมอง เอ่ยถามแม่นมที่รับใช้อยู่ข้างกาย “หญิงเฒ่า หลานชายกลุ่มนั้นของข้าเล่า?”

แม่นมตอบออกมาพร้อมรอยยิ้ม “ไท่จวินลืมไปแล้วหรืออย่างไร พวกเขาไม่ใช่ว่าถูกท่านส่งให้ไปทำงานหรอกหรือ?”

“มีเรื่องเช่นนี้ด้วย? ทำเรื่องอันใดกัน?” เหล่าไท่จวินเอ่ยถามออกมาด้วยใบหน้าว่างเปล่า

แม่นมเหลือบมองไปยังมู่หรงเจี๋ย “บอกว่าให้ไปยังเกาะอะไรสักอย่าง จากนั้นก็ให้นำใครบางคนกลับมาอย่างปลอดภัย”

เหล่าไท่จวินส่งเสียงโอ้ออกมา ก่อนจะถาม “เช่นนั้นเจ้าคิดว่า หลายชายกลุ่มนั้นของข้า จะสามารถนำคนกลับมาได้อย่างปลอดภัยหรือไม่?”

แม่นมโค้งกายลง “เหล่าไท่จวินมิใช่เอ่ยออกมาแล้ว? เมื่อชายตระกูลเฉินลงมือขึ้นมา ปีศาจ สัตว์ประหลาดเหล่านั้นจะต้องจากไป?”

มู่หรงเจี๋ยลุกขึ้นยืน ประสานมือให้ “เช่นนั้นข้าต้องขอบคุณเหล่าไท่จวินล่วงหน้าแล้ว”

“ส่งท่านอ๋อง!” เหล่าไท่จวินเองมิได้ลุกขึ้น เพียงแต่ทำท่าทางราวกับส่งเขาออกไป

มู่หรงเจี๋ยที่เพิ่งจะหมุนกายออกไป จู่ ๆ เหล่าไท่จวินก็เอ่ยออกมา “รู้หรือไม่ว่าทำไมหม่อมฉันถึงไม่ให้ท่านอ๋องออกจากเมืองหลวงไป?”

มู่หรงเจี๋ยยิ้มออกมาเล็กน้อย สายตาเกิดลำแสงเย็นเยือกขึ้นมา “รู้ ในเมืองหลวง เกรงว่ากำลังจะเกิดความโกลาหลขึ้นแล้ว”

สายตาของเหล่าไท่จวินมีแววชื่นชม “ท่านอ๋องทรงพระปรีชา”

มู่หรงเจี๋ยหมุนกายเดินจากไป

ในค่ำคืนนั้น คนของมู่หรงเจี๋ยที่อยู่ใกล้กับสำนักซือโถว สกัดกลุ่มผู้ป่วยโรคผีดิบเอาไว้ได้กลุ่มหนึ่ง