บทที่ 540

“ข้าให้เวลาเจ้าสองวัน นำตัวเซี่ยจื่ออันกลับมา มิฉะนั้นแล้ว ตำแหน่งมหาเสนาบดีของเจ้า ก็เปลี่ยนคนเสีย”

“กระหม่อมน้อมรับคำสั่ง!” ในใจของมหาเสนาบดีเซี่ยรู้สึกรำคาญขึ้นมาเล็กน้อย ไม่คิดเลยว่าเซี่ยจื่ออันจู่ ๆ ก็ออกจากเมืองหลวงไป ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ค่อยเชื่อว่าเซี่ยจื่ออันจะหลบหนีไป แต่ทว่าคนกลับหายไปจริง

เขาสงสัยกระทั่งว่า เป็นคนของราชครูเหลียงที่จับตัวนางไป

บางทีตอนนี้นางอาจจะตายไปแล้ว

หากว่าเป็นเช่นนี้แล้วจริง ๆ เช่นนั้นราชครูเหลียงก็เป็นดั่งคำของมารดา เป็นคนชั้นต่ำที่ละทิ้งผู้อื่นทันที เมื่อใช้จนหมดประโยชน์

ราชครูเหลียงเห็นได้อย่างชัดเจนว่าไม่อยากยืดยื้อไปอีกสองวัน เพราะว่าหากหลังจากสองวันแล้วเซี่ยจื่ออันกลับมารักษาโรคระบาดได้ ก็เท่ากับว่านางได้ทำประโยชน์ใหญ่หลวง

แต่ถ้าหากออกคำสั่งสังหารผู้ป่วยโรคผีดิบไปเสียตอนนี้ ต่อให้ภายหน้านางจะนำสูตรยากลับมา หวงไท่โฮ่วก็ไม่มีทางที่จะปล่อยนางไปโดยง่าย

“ไท่โฮ่ว เรื่องสำคัญยิ่งนัก กระหม่อมคิดว่าไม่จำเป็นต้องรออีกต่อไปแล้ว ควรจะออกคำสั่งให้เผาหมู่บ้านทิ้งเสีย”

สีหน้าของหวงไท่โฮ่วดูไม่พอใจนัก “วันนี้ ในตอนที่ว่าราชการยามเช้าท่านอ๋องว่าอย่างไรบ้าง?”

“ท่านอ๋องปกป้องเซี่ยจื่ออัน กระทำการโดยที่ไม่สนใจต่อเหตุผล กระทั่งอาจจะส่งผลหายนะต่อรากฐานของต้าโจวได้ เป็นอันตรายต่อชีวิตของราษฎร”

หวงไท่โฮ่วเอ่ยออกมาเรียบเฉย “เรื่องของราชกิจ ข้าเองก็คงจะไม่อาจถามออกไปได้ ในเมื่อท่านอ๋องได้ตัดสินใจจะทำเช่นนี้แล้ว ข้าเองก็ไม่ควรจะสงสัย ทำได้เพียงแต่เร่งให้มหาเสนาบดีรีบตามเซี่ยจื่ออันกลับมา”