บทที่ 55

ที่ด้านนอกสวนหลวง

กุ้ยไท่เฟยยังไม่ออกจากวังกลับจวนไป อยู่ที่ศาลาในสวนหลวงตระเตรียมขนมไว้มากมาย และให้คนเชิญมู่หรงเจี๋ยมาที่นี่

เดิมทีมู่หรงเจี๋ยก็ไม่เต็มใจที่จะไป แต่ว่ากุ้ยไท่เฟยสั่งคนให้ไปเชิญสามครั้งแล้ว เขาจึงจำต้องไป

แสงสลัวในยามค่ำอันงดงาม กับสายลมพี่พัดแผ่วเบา โคมไฟที่ประดับเป็นจุด ๆ ส่องสว่างอยู่ที่มุมหนึ่งของสวนหลวง

กุ้ยไท่เฟยนั่งตัวตรงอยู่ที่ม้านั่งหิน ในมือถือถ้วยชาเอาไว้ สีหน้าแลดูหดหู่ พอเห็นมู่หรงเจี๋ยมาถึง นางก็เงยหน้าขึ้น นัยน์ตาดูดุดัน

"เสด็จแม่!" มู่หรงเจี๋ยนั่งลง "ดึกดื่นขนาดนี้ใยท่านถึงไม่กลับจวนเล่า? คืนนี้จะพักในวังหรือ?”

กุ้ยไท่เฟยวางถ้วยชาที่ถืออยู่ลงไปบนโต๊ะอย่างแรง โบกมือสั่งข้ารับใช้ให้ถอยออกไป และกล่าวเสียงดัง "เจ้ายังรู้ด้วยเหรอว่าข้าคือแม่ของเจ้า ข้าถามเจ้าหน่อยเถิด ในสายตาเจ้ายังเห็นข้าเป็นแม่อยู่หรือไม่?"

มู่หรงเจี๋ยขมวดคิ้ว "เสด็จแม่จำเป็นต้องโกรธถึงเพียงนี้ด้วยหรือ?"

”ไม่โกรธได้เช่นไร?" กุ้ยไท่เฟยโกรธจนสมองเบลอ มือไม้สั่น "องค์จักรพรรดิเหลียงจะเป็นหรือตาย นั้นเกี่ยวอะไรกับเจ้า? ข้าได้บอกกับเจ้านานแล้ว ฮองเฮาหวาดกลัวเจ้า ให้เจ้ากับองค์จักรพรรดิเหลียงอยู่ห่างกัน เจ้าก็ไม่ฟังข้าเลย เพื่อเขาแล้ววันนี้เจ้าทำให้ท่านป้าของเจ้าขุ่นเคืองพระทัย เจ้าก็รู้นี่ว่าคืนนี้นางโกรธมากจริง ๆ”

มู่หรงเจี๋ยสีหน้ายังคงเฉยเมย "เช่นนั้นหรือ? เสด็จแม่ใจเย็นลงสักหน่อยเถิด"

"ใจเย็น?" กุ้ยไท่เฟยโมโหมาก "จะมัวใจเย็นอยู่ได้เช่นไร? นั่นคือหลานชายของนาง ถือว่าข้าที่เป็นน้องสาวนางคนนี้พูดไปเปลืองน้ำลายเปล่า ๆ นางยังคงไม่อภัยที่เจ้ากระทำการตามอำเภอใจในวันนี้ เจ้าถูกเสด็จพี่ของเจ้าเลื่อนให้เป็นผู้สำเร็จราชการแทนองค์จักรพรรดิ ทำให้ฮองเฮาขุ่นเคืองพระทัยยิ่งนัก โชคดีที่ป้าของเจ้าคอยกดดันฮองเฮา และองค์รัชทายาทไว้อยู่”

"ไม่ผิด นั่นคือหลานชายของนาง หากหลานชายของนางอาการดีขึ้น นางจะรู้สึกขอบคุณลูกเอง”

กุ้ยไท่เฟยโกรธจนทุบถ้วยชาจนแตก "เหตุใดเจ้าถึงเชื่อใจเซี่ยจื่ออาน? พูดกับเจ้าตามตรง วันนี้ที่อยู่ในพระตำหนักฉางเชิง หยวนพ่านและหมอหลวงสองสามคนต่างพูดกันว่า องค์จักรพรรดิเหลียงจะอยู่ไม่พ้นคืนนี้ ย่ำรุ่งพรุ่งนี้เกรงว่าจะเป็นเวลาที่จะมีบางสิ่งบางอย่างเกิดขึ้น เรื่องนี้หากเจ้าไม่ยุ่งเกี่ยว ใครก็โทษเจ้าไม่ได้ แต่เจ้ากลับดึงดันให้เซี่ยจื่ออานรักษาเขา หากข่าวแพร่ออกไป คนอื่นจะพูดถึงเจ้าว่าอย่างไร? ที่เซี่ยจื่ออานถอนหมั้นก็ทำให้ฮองเฮาทรงกริ้วมากพออยู่แล้ว ยังทำให้องค์จักรพรรดิเหลียงขุ่นเคืองพระทัยอีก คนอื่นก็จะคิดว่าเจ้าเป็นคนยุยงให้ทำร้ายองค์จักรพรรดิเหลียง”

มู่หรงเจี๋ยรินชาใส่ถ้วยแล้วยื่นไปที่ด้านหน้าของกุ้ยไท่เฟย นัยน์ตาว่างเปล่า "คำพูดพวกนี้ เสด็จแม่คาดเดาเอาเองหรือว่า ฮองเฮาเป็นคนพูดเล่า?”