บทที่ 558

นางกลัวความตายเสียยิ่งกว่าใครอื่น และเป็นเพราะคิดว่าหวาดกลัวความตาย เพราะฉะนั้นนางถึงได้พยายามรวมรวมพลังความแข็งแกร่งให้กับจวนมหาเสนาบดี นางอยากมีชีวิตที่รุ่งโรจน์ กลายเป็นคนที่อยู่เหนือผู้อื่นใด

ป้าชุ่ยยู่เอ่ยออกมาด้วยกายที่สั่นเทา “ฮูหยินผู้เฒ่า คนผู้นั้นมาแล้ว อยู่ตรงหน้าประตู จะให้เรียกเข้ามาในตอนนี้เลยหรือไม่เจ้าคะ?”

“เร็วเข้า!” ฮูหยินผู้เฒ่ากำหมัดแน่นแล้วเอ่ยออกมา

ป้าชุ่ยยู่รีบก้าวเดินออกไป เปิดประตูแล้วเชิญนักฆ่าเข้ามา

ฮูหยินผู้เฒ่าดึงปกคอเสื้อขึ้นเพื่อปกปิดบาดแผล “พวกเจ้ารีบไปตามหาเซี่ยจื่ออันกลับมาข้า ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม”

นักฆ่าผู้นั้นเอ่ยออกมา “ทะเลอันกว้างใหญ่เพียงนั้น เกรงว่าคงจะตามหาไม่พบ และต่อจะให้หาจนพบ ก็อาจจะไม่ได้มีชีวิตกลับมาแล้ว”

ฮูหยินผู้เฒ่าตบลงบนโต๊ะ ใบหน้าเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม “ข้าไม่สน ต่อให้ข้าจะใช้เงินไปจนหมดสิ้น ก็ต้องตามหานางกลับมาให้ได้”

นักฆ่ายิ้มเย้ยหยันออกมา “ฮูหยินผู้เฒ่า ภารกิจนี้พวกเราไม่รับ ท่านไปหาคนอื่นเถิด”

ฮูหยินผู้เฒ่าลุกขึ้นยืนในทันที จับจ้องยังเขา แววตาเต็มไปด้วยความดุร้ายอย่างที่ไม่อาจจะอธิบายได้ออกมา “พวกเจ้าไม่ใช่ว่าอยากได้เงินเพิ่มมากขึ้นหรอกหรือ? ว่ามา ต้องการเท่าไหร่ ข้าให้ได้อย่างแน่นอน”

นักฆ่ามองมายังนางด้วยสายตาที่เย้ยหยัน “ประการแรก ภารกิจนี้ข้าไม่ควรที่จะรับตั้งแต่แรกเริ่ม เพียงแต่ว่าข้าละโมบจนเกินไป เพราะฉะนั้นตรงจุดนี้ไม่เอ่ยถึงมันแล้ว ประการที่สอง บนโลกนี้มีบางเรื่องราว ที่ต่อให้ท่านจะใช้ทรัพย์สินไปจนหมด ก็ไม่อาจเป็นดังสมปรารถนาได้”

มืออีกข้างหนึ่งของเขาเปิดคอเสื้อของฮูหยินผู้เฒ่าออกมา เผยให้เห็นรอยฟันที่เด่นชัดนั่น แล้วเย้ยหยันออกมา “ความชั่วร้ายต้องได้รับการตอบแทนด้วยความชั่วร้าย ใครบอกว่าไม่ใช่กันเล่า? บนกายของฮูหยินผู้เฒ่า ข้ามองเห็นถึงความผิดบาปของตนเอง”

เมื่อเอ่ยจบก็หมุนกายจากไป

ฮูหยินผู้เฒ่าตื่นตระหนกและกรุ่นโกรธเป็นอย่างยิ่ง ร่างกายของนางสั่นเทา จับลงไปยังโต๊ะเครื่องแป้ง และมองรอยฟันตรงลำคอของตนเอง “ไม่ ข้าผิดอะไรกัน? ข้าทำทุกอย่างเพื่อจวนมหาเสนาบดี ข้าพยายามเป็นอย่างมาก แล้วข้าผิดอะไรกัน?”

มหาเสนาบดีเซี่ยเดินเข้ามาอย่างช้า ๆ เขารู้มาจากปากของชุ่ยยู่ว่าฮูหยินผู้เฒ่าถูกกัดเข้า เขาจึงรีบมาโดยที่ไม่ใส่ใจต่ออาการบาดเจ็บที่มี

“ท่านแม่?” เขาเอ่ยออกมาเสียงสั่น “ท่านถูกกัดจริง ๆ อย่างนั้นหรือ?”