บทที่ 562

ไม่ต้องเอ่ยว่าเซี่ยจื่ออันคนเดียว แม้แต่จะเซี่ยจื่ออันหลายคน ก็ล้วนแต่ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของงูเหล่านี้

คืนวานนี้ก็มีหญิงชรามาอีกหนึ่งคน นางบอกว่าเป็นหญิงชรา ทว่านางไม่อาจจะแน่ใจได้ เพราะว่าใบหน้านั้นถูกปกคลุมเอาไว้ด้วยผ้าคลุม ทำได้เพียงมองเห็นเสื้อผ้าล้าสมัยที่สวมใส่อยู่

ทว่าหญิงสาวผู้นี้ค่อนข้างจะเย่อหยิ่ง วางท่าใหญ่โต เมื่อมาแล้วก็เล่นอยู่กับงูเหลือม โดยที่ไม่ทำงานใด ตกปลาล้วนแต่เป็นหญิงอีกคนหนึ่งที่เป็นคนทำ

และก็ไม่เอ่ยอะไรกับนางออกมาก่อน ทำเพียงแค่ปรายตามองนางอย่างเฉยเมย จากนั้นก็ไม่สนใจอะไรอีก

วันหนึ่งหลังจากที่จื่ออันย่างปลาจนเสร็จแล้ว ได้นำไปให้กับป้าอาเฉอนั้น นางเหลือบมายังจื่ออันแล้วเอ่ยออกมา “นำไปให้ท่านผู้เฒ่า”

ท่านผู้เฒ่าที่นางเอ่ยถึงนั้น ก็คือหญิงที่มาในภายหลัง

จื่ออันทำได้เพียงแต่หยิบปลาแล้วเดินเข้าไป ท่านผู้เฒ่านั้นนอนเอนกายครึ่งตัวบนหาดทราย งูเหลือมตัวหนึ่งนอนอยู่ตรงส่วนศีรษะของนาง และนางใช้งูเหลือมตัวนั้นเป็นหมอนหนุน

นางหวาดกลัวงูเหลือมตัวอวบอ้วนนั่นจริง ๆ จึงทำเพียงแต่เอ่ยออกไปจากที่ไกล “ท่านผู้เฒ่า กินปลากันเถิด”

“อืม!” ท่านผู้เฒ่าเหลือบมองยังนางอย่างเรียบเฉย “เอามานี่”

จื่ออันจึงทำได้เพียงเดินเข้าไป โชคดีที่งูเหลือมตัวนั้นแสนขี้เกียจ หลังจากที่นางแน่ใจว่ามันจะไม่จู่โจม และไม่ได้สนใจนาง

“นางจึงนั่งย่อกายลงครึ่งหนึ่ง นำปลาย่างที่ห่อด้วยใบตองวางลงบนชายหาด “ท่านผู้เฒ่าค่อย ๆ กินนะเจ้าคะ”

ท่านผู้เฒ่ามองยังแหวนตรงนิ้วมือของนาง “แหวนของเจ้าดูไม่เลวเลย เอามาให้ข้าดู”

จื่ออันไม่ได้ถอดออกมา ทำเพียงแต่เอ่ยถามออกไป “ท่านผู้เฒ่า ข้าขอบคุณที่ท่านช่วยชีวิตข้าเอาไว้ยิ่งนัก รอจนเมื่อข้ากลับไปยังเมืองหลวงแล้ว จะต้องขอบพระคุณท่านเป็นอย่างดี แต่ทว่า ท่านได้โปรดช่วยส่งข้ากลับเมืองหลวงก่อนได้หรือไม่?”

กี่วันกันแล้ว พวกเขาจะต้องล้วนแต่เป็นกังวลไปกับนาง หรือบางทีอาจจะคิดว่านางตายไปแล้ว

ท่านผู้เฒ่าเอ่ยออกมาอย่างเรียบเฉย “จะรีบร้อนไปทำไมกัน? อาการบาดเจ็บของเจ้ายังไม่หายดี พักผ่อนสักหลายวันก่อนแล้วค่อยว่ากัน”

“บาดแผลของข้ามิเป็นอันใด และก็ไม่ได้เกิดการอักเสบแล้ว” จื่ออันรีบร้อนเอ่ยออกมา

ท่านผู้เฒ่าไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา ไม่ได้แม้แต่จะกินปลา และก็ไม่ได้เอ่ยถึงแหวนของนางอีก นางค่อย ๆ หลับตาลง ก่อนที่จะไม่สนใจจื่ออันอีกต่อไป